Mag dit nog even blijven duren?

Jona's gedrag is weer heel wat veranderd de laatste weken en zoals altijd lijkt hij nu weer een stuk 'groter'. Hij gaat steeds meer op zoek naar verantwoordelijkheid en gaat er dan ook met trots mee om.

Hij staat helemaal alleen (en stilletjes) op en houdt zich beneden bezig tot wij ook opstaan. Hij voedert elke dag uit zichzelf de hamster en beleeft over het algemeen veel meer plezier aan de dieren dan een tijdje terug. Hij neemt al eens de tijd om Lara (de hond) te zitten aaien of om te praten tegen de hamster.

Natuurlijk wil hij ook zoveel mogelijk mama en papa helpen en toen we de ikeakastjes eindelijk opzetten haalde hij zijn hart eraan op. De hele tijd wil hij 'flink' zijn en vraagt daarin ook ontzettend veel bevestiging (ik doe dat goed he, ik ben braaf he enz).

Gisteren kwam hij me halen uit de keuken met de mededeling dat de woonkamer toch wel vies was en dat hij wel eens zou stofzuigen. 'Tkind had al het speelgoed al van de grond gehaald en op tafel gezet en is toen gaan stofzuigen (zelf achter de zetels!).

Kijk, dàt is nu eens een fase die voor mijn part nog een hele tijd mag duren :)

*En op dit moment rangschikt hij alle video's, dvd's en spelletjes

**hij is intussentijd ook helemaal geobsedeerd door het uit mekaar schroeven van alles waar vijzen aanzitten, maar dat hebben we dan maar gekanaliseerd naar 'enkel speelgoed wat stuk is'

OOPN

OOPN stond er linksbovenaan het zelfgemaakte boekje van Jona. Want daar moet je het boekje dus 'open' doen.

Ik vond het megaschattig :)

nachtelijk droog zijn

Deze mama heeft het over zindelijk zijn/worden 'snachts. Zelf zijn we zelf dus ook nog steeds niet uit de pampers, want Jona (nu dus 4énhalf) is bijlange niet zindelijk 'snachts.

Ooit heeft hij het nochtans eens drie weken droog gehouden en toen was het plots voorbij. Hij slaapt met een pamper en die is steeds doornat. Soms zelf zó nat dat hij zelf en zijn lakens ook gewoon nat zijn.

Ik heb hem er wel van verdacht gewoon lui te zijn (als in te lui om uit bed te komen om te plassen) en dus sliep hij deze zomer gedurende 2 maand gewoon in zijn blootje, maar élke dag stond hij kletsnat op. Hij werd zelf niet wakker van het plassen en heeft me 'snachts nooit geroepen.

Hem wakker maken zo rond 23u heb ik ook geprobeerd, maar dat bleek gewoon onmogelijk. Met geen stokken wakker te krijgen. Nochtans weet ik dat hij 'snachts niet altijd zo goed slaapt en regelmatig wakker ligt. Je zou dus toch denken dat ie dan wel even kan gaan plassen. Maar neeeeee.

Dat Luca intussen gewoon al meer dan een half jaar (want die was zelf als baby haast droog 'snachts) pamperloos slaapt stoort hem niet. Integendeel, het is Luca die dan ook een pamper wil om net als grote broer te doen.

Ik weet dus nog steeds of hij in bed plast uit luiheid of in zijn slaap. Ik weet wel dat het hem absoluut niet stoort om in het natte bed te blijven liggen nadat hij 'smorgens al een half uur wakker is. Dat gegeven doet me nogal vrezen dat het zindelijk worden 'snachts weer eens een werkje van lange adem zal worden.

Spookhuis en dansles

Jona houdt van z'n kicks. Het kan niet snel genoeg, hoog genoeg, ver genoeg gaan. Op de kermis kiest hij steevast voor het spookhuis. Eén keer per jaar staat het er en hij keek er ook dit keer weer vol verlangen naar uit.

Het is het soort spookhuis waar het vooral erg donker is en waar je te voet en op tast allerlei obstakels zoals een wiebelbrug, hellende vlakken, rolletjes en zo meer moet overwinnen. Afgezien van het gebrek aan licht zou je het dus eerder onder avonturenhuis kunnen klasseren. Volgens Jona is het ook helemaal niet eng maar 'gewoon een beetje donker'.

Dan vindt hij de instap in de dansles een stuk enger. Daar ging wel haast een maand overheen eer hij eindelijk mee durfde te doen. Het ging van erover praten, naar een keertje gaan kijken, er dan nog twee weken over nadenken tot hij uiteindelijk besloot dat hij het wel zou proberen.

En vandaag mocht hij dus meteen al op de eerste rij staan voor de reusachtige spiegel. Hij zag er verlegen, zenuwachtig en bij tijden gewoon bang uit, maar heeft ontzettend goed meegedaan en het uiteindelijk ook heel leuk gevonden.

Of hij zich ook definitief wil inschrijven, daar moet hij nog eventjes over nadenken :)

Spijbeldagje

Gisteren had Jona een spijbeldagje. Deels vanwege verkouden zijn, maar ook om de negatieve sfeer wat te breken en een beetje één-op-één tijd te kunnen inlassen. En hij was de hele dag voorbeeldig :) Genietend van boekjes, plasticine en deze leuke blokjes uit de speel-o-theek.

Dat zal dan je kind wezen

De thuistkomst van Jona bracht kordaat een eind aan het rustige weekendgevoel van voorheen. Binnen de 10 minuten kwam het al tot een slaande ruzie tussen beide broers en Jona ging vervolgens naar gewoonte weer voor elk ditje en datje zitten grienen.

Bovendien kregen we intussen van tante en nonkel te horen dat 't kind ettelijke keren in zijn broek heeft geplast op logement. Gewoon voluit. Je zou denken dat hij het misschien niet durfde te vragen, maar ik ben er wel zeker van dat het gewoon pure luiheid betreft.

Jona zit namelijk in een onvoorstelbare luiheidsfase waarbij 'ik kan dat niet' en 'ik heb geen zin' zijn nieuw motto vormen. Geen zin om te gaan plassen hoort daar helaas ook bij en ook hier thuis deed hij het eerder al. (Maar na streng straffen-lees niet mogen mee gaan fietsen-is het toch niet meer voorgevallen) Bovendien bleek uit het verhaal van tante en nonkel dat Jona zichzelf dan ook nog best stoer vond en gewoon op liep te scheppen over zijn broekplassen. Nauwelijks het soort gedrag dat je bij een 'ongelukje' zou verwachten dus.

'T kind kon ook niet meer praten, zo blijkt. Want op elke vraag kreeg tante 'ik weet het niet' te horen. En niet uit verlegenheid of onwetendheid.

Het zal ook allemaal wel weer overgaan, maar op dit moment hebben we alvast meer dan onze handen vol. Het ene kind is het andere niet en Jona vergt pakken meer energie dan Luca. Zoveel is duidelijk. (typt deze mama terwijl Jona aan haar stoelpoten rukt terwijl huilend dat de deur dicht moet, maar te lui of te koppig is om dan zelf de deur te gaan dicht doen die zich op 5 stappen van hem bevindt.)

Als kinderen shoppen

De kinderrommelmarkt van gisteren was dé ideale gelegenheid om Jona (en Luca mocht natuurlijk ook)eens volledig zelf over 'zijn' geld te laten beslissen. Beide jongens kregen 5 euro wisselgeld en mochten geheel zelf de besteding ervan bepalen, zelf vragen naar prijzen en zelf betalen voor hun spulletjes.

Ik heb ze zelden zo flink meegehad (en zelf over het halfuur heen en terug stappen werd niet geklaagd)en mijn zak raakte helemaal gevuld met speelgoed. Een racebaan, puzzel, boekentasje van Dora, Po, Gloria, Tijgertje, Auto's, zingende baddolfijntjes en kaartjes én beide jongens keerden nog terug naar huis met anderhalve euro overschot.



En vandaag heb ik ze ook nog niet gehoord, want het zelfgekochte speelgoed is blijkbaar ook veel leuker dan speelgoed die mama koopt :)

De school staat weer voor de deur

En dus deden we al enkele voorbereidingen zoals Luca's klasje bekijken (en daar stond een hele grote autobaan, dus dat zat wel snor) en de resultaten van Jona's testen meedelen en bespreken.

Daar waar sommige mensen zich vragen stellen bij ons besluit om een 4-jarig kind te testen, kan ik zeggen dat het vooral heel wat rust met zich meebrengt.

Schoolgesprekken verlopen toch anders als je de ander niet meer moet overtuigen van de capaciteiten van je kind, als er zwart op wit staat dat zijn woordenschat die van een gemiddelde zesjarige overstijgt ook al is je kind dan geen grote prater. Als je met honderd procent zekerheid kan zeggen dat je kind ook motorisch verder staat dan zijn klasgenootjes en ze zich daar dus ook geen zorgen over hoeven te maken.

Het gesprek verloopt zoveel serieuzer met dit stukje papier in onze handen en het is zoveel 'makkelijker' voor de juf om concreter en gerichter te differentiëren met de tabelletjes naast zich.

We hebben ervoor gekozen om Jona gewoon naar de 2de kleuterklas te laten gaan, vooral omdat hij zich goed voelt in de groep. 100% zeker ben ik er niet van dat dit het beste is, maar wanneer ben je dat ooit als het om kinderen gaat?

sorteren

Jona heeft zo zijn moeilijke kantjes, maar als het op spelen aankomt kan ik niet klagen. Hij heeft zich altijd al prima kunnen vermaken met elk prulletje wat hij vinden kan. Hij mag dan al graag es een moelijke puzzel maken of een denkspel, hij is ook dol op peuter- en babyspeelgoed (zijn het de kleurtjes of de muziekjes?)en kan zijn tijd nog steeds vullen met de vreemdste spelletjes. Zo lijkt ook dingen sorteren na anderhalf jaar nog steeds niet te vervelen.

zielig en stoer

Na een onstuimige logeerpartij bij z'n neefje kregen we onze Jona terug mèt gipsje. Want 'tkind was gevallen en er zit nu een barstje in zijn elleboog. Maar hij had nèrgens last van en was natuurlijk vreselijk stoer met neefje erbij (die wel een beetje jaloers werd en zelf ook zo'n gipsje wou).

Thuis is er van stoerheid geen sprake, maar profiteert hij liever van wat zieligheid met zich mee kan brengen. Wat jammeren en er ontelbare keren op wijzen dat hij dit of dat niet kan doen. En dan kan hij straks weer lekker stoer gaan doen bij z'n vriendjes :)

'peers'

Vanuit ervaringen van andere mama's en papa's weet ik dat het voor een kind belangrijk is om ook contact te hebben met 'peers' of ontwikkelingsgelijken. Voor Jona betekent dat dus dat hij ook andere hoogbegaafde kindjes zou moeten leren kennen.

Het toeval wil dat we enkele weken terug een mama leerden kennen die heel toevallig vlakbij woont en heel toevallig een hoogbegaafd vierjarig zoontje heeft. Mooier kan het bijna niet. Alleen is de gemeenschappelijke hoogbegaafdheid op zich natuurlijk geen succesformule voor vriendschap.

De jongens konden mekaar al eens vluchtig aftasten op de speeltuin en ze zijn ook ingeschreven voor de zelfde grabbelpasactiviteiten. Een eventuele vriendschap kan misschien nog wel even op zich laten wachten, maar Jona vindt zijn 'peer' alvast wel een leuk jongetje :)

grabbelpaspizza

Om de grote vakantie toch een beetje op te vullen heb ik Jona toch ingeschreven voor enkele grabbelpasactiviteiten. Die activiteiten waarvan in veronderstel dat ze toch enigsinds rusig zullen verlopen en waarbij er niet overdreven veel inschrijvingen zijn.

Vandaag mocht Jona pizza gaan bakken met een 6-tal andere kindjes. Zijn oorspronkelijk enthousiasme sloeg een beetje om toen ik hem niet zelf kon brengen, maar hij is dan uiteindelijk toch gegaan en heeft het ook heel leuk gevonden. Er waren wel drie 'juffen' dus over de begeleiding kunnen we zeker ook al niet klagen :)

Hopelijk valt de rest dus ook zo goed mee!

Jona op logement

Gisterennamiddag heb ik Jona bij zijn nichtje afgezet en straks ga ik hem weer ophalen. Het is de ALLEREERSTE keer dat hij ergens gaat slapen (of nee, hij ging ooit heeel lang geleden es bij mijn ouders) en hij had er zin in.

Luca vond het ook helemaal niet erg dat Jona er niet was na twee weken op mekaars lip zitten. Zelf om alleen te gaan slapen deed hij niet moeilijk en deze morgen is hij overduidelijk nog steeds aan het genieten van zijn persoonlijke mama-aandacht :)

de uitslag

We gingen vandaag terug naar harmonia voor de testresultaten. Natuurlijk wisten we dat het niet gemiddeld zou zijn. En ja, we vermoedden ergens wel hoogbegaafdheid, maar het duizelde even toen ik de cijfertejs op papier zag staan.

Jona is dus hoogbegaafd en nog niet eens een klein beetje. Hij zit helemaal aan de plafondscores met een harmonieus profiel. Dus niks, geen kloof zoals ik dacht. Jona mag dan niet mondig zijn, maar ook op taalvlak is hij zijn leeftijdsgenoten ver voorbij. Op élk onderdeel haalt hij bovengemiddelde scores, ook op psychomotoriek.

Het lijkt zo onwerkelijk en ik wist niet of ik blij moest zijn of moest gaan huilen. Ik bèn blij dat we het weten (want ook ik had hem dus nog steeds onderschat) en dat ons gevoel wel degelijk juist was.

Tegelijkertijd denk ik aan alle ervaringsverhalen van ouders van hoogbegaafde kinderen die ik intussen al gelezen en gevolgd heb. Over het schoolparcours dat niet voorzien is op kinderen die zo snel dingen oppikken en verwerken. Over verveling, onbegrip, gebrek aan aansluiting, (te) hoge verwachtingen van anderen... Met een bang hart vraag ik me af of dat ons ook allemaal te wachten staat.

Er zijn ook nog de autistische kantjes, maar omdat Jona zo hoog scoort is het waarschijnlijk dat zijn excentrieke kantjes vanuit hoogbegaafdheid kunnen verklaard worden.

En dan is het ook nog vakantie

Het is natuurlijk ook nog gewoon vakantie met water- en zandvermaak. Met mooi weer, bruulfeesten (for kids), grime en pannekoeken.

2de testdag

Vandaag mocht Jona terug naar Harmonia voor het intelligentie-onderzoek. Bij aanvang hadden wij gevraagd om een non-verbale test te doen, maar nu Jona zo opengebloeid is, werd dan toch de WPPSI-R afgenomen.

Natuurlijk weten we nog niks over het resultaat. Maar Jona had er zin in, vond het leuk en heeft heel goed meegewerkt. Alhoewel hij niet spontaan praat (ook niet op de 1ste testdag) geeft hij wel altijd netjes antwoord op de gestelde vragen.

Op de vraag wat hij het leukst vond antwoordde hij 'de blokjes'*.


* Blokpatronen (BP)
Geometrische patronen die het kind met behulp van blokjes moet
naleggen.

1ste testdag

We gingen deze voormiddag dus richting Harmonia in Gent. Jona zag het helemaal zitten en heeft dan ook heel goed gewerkt. Zowel psychomotoriek als het logopedisch onderzoek vond hij heel erg leuk. --hoe kan het ook anders als je 2 keer een uur lang één op één aandacht krijgt en wel honder keer 'goed zo!' te horen krijgt, tkind zijn eigenwaarde is meteen ook al opgekrikt.---

Vrijdag gaat Jona terug voor deel 2 en hij heeft er nu al zin in :)

Testen

Nu Jona zo opvallend veranderd* is krijg ik dikwijls de vraag of we de testen dan nog laten doorgaan. Ik heb het me zelf ook afgevraagd. Of het wel nodig is.

Maar vermits we niet weten waarom hij het vroeger zo moeilijk had en geen garantie hebben dat hij niet ooit 'terugvalt' (want misschien zat hij gewoon slecht in zijn vel, misschien was het gewoon een hele erge peuterpuberteit, misschien gaat het nu zo goed omdat hij al een jaar meedraait en krijgt hij het dan terug moeilijk mocht hij ooit van klas moeten wisselen of een overgang maken van juf of van kleuter naar het eerste?) wil ik de testen dus wel laten doorgaan.

Ook als hij er 'normaal' uitkomt dan weten we bij eventuele problemen in de toekomst ook meteen waar we het niet moeten gaan zoeken.

Gisteren toonde Jona nog maar eens hoe 'relaxed' hij tegenwoordig is. Toen hij vroeg wat de icoontjes (die de testdagen voorstellen) betekenden zei ik dat hij naar Gent zou gaan om samen met een meneer turnoefeningen te doen en samen met een mevrouw woordspelletjes en puzzels zou maken. Ik had me voorbereid op een vorm van ongerustheid of vraag naar meer uitleg, maar hij lachte eens en zei: 'oh ja, dat vind ik wel leuk' en liep weer weg.

*Aan het begin van het schooljaar viel Jona's gedrag te kaderen binnen het ass-spectrum (richting Aspergersyndroom), maar intussen 'voldoet' zijn gedrag daar volgens mij niet meer aan.

kaas met een beetje groen op

Op de tien minuten dat ik boven was heeft Jona zichzelf een boterham genomen, kaas en een mes. Komt dan heel fier melden hij zichzelf een boterham met kaas heeft gemaakt. 'er was wel een beetje groen op, maar dat heb ik er af gesneden...'

Bleek een pak beschimmelde kaas te zijn dat klaar lag om weg te gooien.

Hoeveel wielen heeft een fiets?

Hoeveel wielen heeft een fiets?

Je zou denken dat het een simpele vraag was. Maar Jona zag het anders.

'Soms zijn er drie wielen of vier en soms ook maar 2. En in het circus zijn er ook fietsen met maar 1 wiel'

Dàt antwoord had ik niet verwacht.