de uitslag

We gingen vandaag terug naar harmonia voor de testresultaten. Natuurlijk wisten we dat het niet gemiddeld zou zijn. En ja, we vermoedden ergens wel hoogbegaafdheid, maar het duizelde even toen ik de cijfertejs op papier zag staan.

Jona is dus hoogbegaafd en nog niet eens een klein beetje. Hij zit helemaal aan de plafondscores met een harmonieus profiel. Dus niks, geen kloof zoals ik dacht. Jona mag dan niet mondig zijn, maar ook op taalvlak is hij zijn leeftijdsgenoten ver voorbij. Op élk onderdeel haalt hij bovengemiddelde scores, ook op psychomotoriek.

Het lijkt zo onwerkelijk en ik wist niet of ik blij moest zijn of moest gaan huilen. Ik bèn blij dat we het weten (want ook ik had hem dus nog steeds onderschat) en dat ons gevoel wel degelijk juist was.

Tegelijkertijd denk ik aan alle ervaringsverhalen van ouders van hoogbegaafde kinderen die ik intussen al gelezen en gevolgd heb. Over het schoolparcours dat niet voorzien is op kinderen die zo snel dingen oppikken en verwerken. Over verveling, onbegrip, gebrek aan aansluiting, (te) hoge verwachtingen van anderen... Met een bang hart vraag ik me af of dat ons ook allemaal te wachten staat.

Er zijn ook nog de autistische kantjes, maar omdat Jona zo hoog scoort is het waarschijnlijk dat zijn excentrieke kantjes vanuit hoogbegaafdheid kunnen verklaard worden.