Boys will B boys

Edit

2009-11-12T20:27:00.002+01:00

Het adres doorgeven via de blogadressen die dan hier vermeld worden is nu niet bepaald het meest briljante idee. Dus: wie wil lezen, gelieve je e-mailadres achter te laten (en maak duidelijk wie je bent natuurlijk).

Deze blog verhuist

2009-11-12T20:03:00.002+01:00

WANT een blog moet persoonlijk kunnen zijn, moet kunnen dienen om verzuchtingen en beklag van zich af te schrijven, om gewoonweg losse, ongefundeenderde, niet-noodzakelijkerwijze dé juiste meningen te kunnen spuien.

De anonimiteit ben ik al lang verloren en té veel mensen (die mij persoonlijk kennen) blijken deze blog te volgen.

Vanzelfsprekend zal ik het nieuwe blogadres hier niet plaatsen en vanzelfsprekend zullen in de nieuwe blog fictieve namen worden gebruikt om gegoogel te gaan.

Wie wil meelezen op onze nieuwe stek kan hier een berichtje achterlaten met zijn/haar e-mailadres of blogadres en dan stuur ik dus het adresje door.

Hopelijk tot blogs (althans voor sommigen onder u)

Koersverandering

2009-11-10T20:55:00.002+01:00

Na één jaar toegepaste psychologie ga ik toch voor een koersverandering. Voor zij die mij kennen kwam dit niet onverwacht, maar na maandenlang twijfelen en afwegen heb ik dan toch de knoop doorgehakt.

Ik wou sowieso richting onderwijs gaan, maar met toegepaste psychologie zou dat grofweg neerkomen op zorgcoördinator of clb-begeleider. Voor meer ambitieuze plannen zou ik namelijk een universitair diploma nodig hebben en dàt is nu wel niks voor mij.

En dus heb ik het gevoel dat ik maar beter volledig binnen het onderwijs kan gaan. Of het dan kleuteronderwijzer of lagere school zou worden heeft me nogmaals kopzorgen bezorgd, maar zie: ik ga voor lager onderwijs.

Het programma omvat 180 studiepunten waarvan ik 70 punten vrijstelling krijg (waaronder ook een vrijstelling voor het schrijven van een scriptie) Blijven dus nog 110 punten over die ik zal proberen spreiden over 2 én half jaar door in januari nog te starten.

Makkelijker zal het parcours er niet op worden, want terwijl het 2dejaar psychologie enkel uit examens bestaat is de opleiding onderwijs een aaneenschakeling van praktische opdrachten die vééél tijd in beslag zullen nemen. Het zal dus zeker tijdrovender worden, maar hopelijk ook leuker en doelgerichter.

Mag dit nog even blijven duren?

2009-11-05T09:37:00.004+01:00

Jona's gedrag is weer heel wat veranderd de laatste weken en zoals altijd lijkt hij nu weer een stuk 'groter'. Hij gaat steeds meer op zoek naar verantwoordelijkheid en gaat er dan ook met trots mee om.

Hij staat helemaal alleen (en stilletjes) op en houdt zich beneden bezig tot wij ook opstaan. Hij voedert elke dag uit zichzelf de hamster en beleeft over het algemeen veel meer plezier aan de dieren dan een tijdje terug. Hij neemt al eens de tijd om Lara (de hond) te zitten aaien of om te praten tegen de hamster.

Natuurlijk wil hij ook zoveel mogelijk mama en papa helpen en toen we de ikeakastjes eindelijk opzetten haalde hij zijn hart eraan op. De hele tijd wil hij 'flink' zijn en vraagt daarin ook ontzettend veel bevestiging (ik doe dat goed he, ik ben braaf he enz).

Gisteren kwam hij me halen uit de keuken met de mededeling dat de woonkamer toch wel vies was en dat hij wel eens zou stofzuigen. 'Tkind had al het speelgoed al van de grond gehaald en op tafel gezet en is toen gaan stofzuigen (zelf achter de zetels!).

Kijk, dàt is nu eens een fase die voor mijn part nog een hele tijd mag duren :)

*En op dit moment rangschikt hij alle video's, dvd's en spelletjes

**hij is intussentijd ook helemaal geobsedeerd door het uit mekaar schroeven van alles waar vijzen aanzitten, maar dat hebben we dan maar gekanaliseerd naar 'enkel speelgoed wat stuk is'

OOPN

2009-11-03T18:00:00.003+01:00

OOPN stond er linksbovenaan het zelfgemaakte boekje van Jona. Want daar moet je het boekje dus 'open' doen.

Ik vond het megaschattig :)

nachtelijk droog zijn

2009-11-03T17:46:00.002+01:00

Deze mama heeft het over zindelijk zijn/worden 'snachts. Zelf zijn we zelf dus ook nog steeds niet uit de pampers, want Jona (nu dus 4énhalf) is bijlange niet zindelijk 'snachts.

Ooit heeft hij het nochtans eens drie weken droog gehouden en toen was het plots voorbij. Hij slaapt met een pamper en die is steeds doornat. Soms zelf zó nat dat hij zelf en zijn lakens ook gewoon nat zijn.

Ik heb hem er wel van verdacht gewoon lui te zijn (als in te lui om uit bed te komen om te plassen) en dus sliep hij deze zomer gedurende 2 maand gewoon in zijn blootje, maar élke dag stond hij kletsnat op. Hij werd zelf niet wakker van het plassen en heeft me 'snachts nooit geroepen.

Hem wakker maken zo rond 23u heb ik ook geprobeerd, maar dat bleek gewoon onmogelijk. Met geen stokken wakker te krijgen. Nochtans weet ik dat hij 'snachts niet altijd zo goed slaapt en regelmatig wakker ligt. Je zou dus toch denken dat ie dan wel even kan gaan plassen. Maar neeeeee.

Dat Luca intussen gewoon al meer dan een half jaar (want die was zelf als baby haast droog 'snachts) pamperloos slaapt stoort hem niet. Integendeel, het is Luca die dan ook een pamper wil om net als grote broer te doen.

Ik weet dus nog steeds of hij in bed plast uit luiheid of in zijn slaap. Ik weet wel dat het hem absoluut niet stoort om in het natte bed te blijven liggen nadat hij 'smorgens al een half uur wakker is. Dat gegeven doet me nogal vrezen dat het zindelijk worden 'snachts weer eens een werkje van lange adem zal worden.

Halloween

2009-11-01T21:17:00.000+01:00

Opvang

2009-10-30T19:55:00.002+01:00

De kindjes gingen na school naar de opvang. Voor Luca de eerste keer en als het aan hem lag ook meteen de laatste keer.

Hij heeft er helemaal niks gedaan behalve zitten kijken en had bovendien kaka in zijn broek gedaan! En dat voor een kind dat 100% zindelijk is voor stoelgang sinds anderhalf. Het ging ook niet om diarree, dus ik kon enkel maar bedenken dat niemand hem had verteld waar het toilet was en dat hij het niet heeft durven vragen.

Volgens Jona werd Luca na schooltijd al meteen gestraft wegens te veel huilen (volgens Luca omdat hij bij mij was zijn)en ik kan me wel voorstellen dat hij daarna niet veel zin meer had om nog bij de kinderjuf te gaan vertellen dat hij naar het toilet moest.

Zucht.

Spookhuis en dansles

2009-10-28T19:34:00.002+01:00

Jona houdt van z'n kicks. Het kan niet snel genoeg, hoog genoeg, ver genoeg gaan. Op de kermis kiest hij steevast voor het spookhuis. Eén keer per jaar staat het er en hij keek er ook dit keer weer vol verlangen naar uit.

Het is het soort spookhuis waar het vooral erg donker is en waar je te voet en op tast allerlei obstakels zoals een wiebelbrug, hellende vlakken, rolletjes en zo meer moet overwinnen. Afgezien van het gebrek aan licht zou je het dus eerder onder avonturenhuis kunnen klasseren. Volgens Jona is het ook helemaal niet eng maar 'gewoon een beetje donker'.

Dan vindt hij de instap in de dansles een stuk enger. Daar ging wel haast een maand overheen eer hij eindelijk mee durfde te doen. Het ging van erover praten, naar een keertje gaan kijken, er dan nog twee weken over nadenken tot hij uiteindelijk besloot dat hij het wel zou proberen.

En vandaag mocht hij dus meteen al op de eerste rij staan voor de reusachtige spiegel. Hij zag er verlegen, zenuwachtig en bij tijden gewoon bang uit, maar heeft ontzettend goed meegedaan en het uiteindelijk ook heel leuk gevonden.

Of hij zich ook definitief wil inschrijven, daar moet hij nog eventjes over nadenken :)

Op zoek naar een school

2009-10-27T12:38:00.003+01:00

Nog steeds, of alweer. Hoe je het ook bekijkt.

Maar we gingen dus al op bezoek in een Freinetschool waarbij het concept duidelijk voorging op infrastructuur. Het 'idee' is mooi, de realiteit is gewoon volzet natuurlijk. De kans dat we één kind binnenkrijgen is klein, de kans dat we 2 kinderen binnenkrijgen is zo goed als onbestaand.

De enige andere Freinetschool die nog net haalbaar is is ook helemaal vol. Niks aan te doen. Naar het schijnt liep er ook nog een project om een nieuwe Freinetschool op te starten hier in onze eigenste stad! September 2010 zou de opening zijn geweest, maar helaas lijkt het idee stilletjes gestorven.

Blijft nog: een school met kangoeroewerking in Geraardsbergen (volgens mijn man een heel gevaarlijke baan, vooral in de winter), een klein schooltje in Nukerke met graadsklasjes (maar hebben ze ook ervaring met hb?), De Toekomst in Avelgem (pure nostalgie voor mijn man die daar zijn jeugd doorbracht) en natuurlijk de lagere school verbonden aan de huidige kleuterschool (waarbij half en half werd geïnsinueerd dat het niet voldoende zou zijn, toch maar een afspraak maken met de directie)

Wordt vervolgd dus :)

Luca beeldjes uit de klas en het bos

2009-10-22T20:49:00.000+01:00

honest scrap

2009-10-22T19:46:00.004+01:00

Het is weer awardtijd in blogland. Ik zag' m al zowat overal langskomen en toen vond Katrien dat het mijn beurt werd.

De bedoeling is dat ik nu tien dingen neerschrijf die jullie nog niet van me weten. Aldus:

- Ik was een heel stil, zorgelijk en verlegen kind. Mijn grootste angst als 5-jarige was dat mijn ouders zouden sterven in mijn slaap en aldus zat ik wekenlang 'savonds op de trap te luisteren naar mijn ouders.

- Mijn beste vriend was, tot ver in de lagere school, mijn broer. Leuk, maar ook nadelig in het leerproces om eigen vrienden te leren maken.

- Ik was als kind heel erg bang voor de komende puberteit. Ik wou absoluut een jongen zijn om zo borsten en maandstonden te vermijden.

- Nog steeds in de lagere school was ik het rare kind dat samen met broer liedjes verzon over wereldvrede en milieu en ze dan ook nog liep te zingen.

- In het eerste middelbaar bracht ik samen met een vriendin een tweewekelijks krantje uit met natuurweetjes en spelletjes. Een leuke bezigheid en kleine verstienste erbovenop.

- Ik slaagde er moeilijk in vriendinnen te maken en nog minder om ze te houden. Meisjesspelletjes waren niet aan mij besteed, mijn opmerkingen waren dikwijls te rechtuit en mijn zin voor sarcastische humor bleef onbegrepen.

- Ik verkoos dan ook het mannelijk gezelschap waardoor ik, zelf al in de lagere school, de naam 'jongensgek' kreeg.

- Ik slaagde er als 15-jarige eindelijk in heeel even te infiltreren in de 'populaire' groep dankzij blonde highlights, lenzen en het veinzen van gemeenschappelijke interesses.

- De populariteit was echter zwaar om dragen en ik koos algauw voor een 'dubbelleven'. Onpopulaire nurd op school, graaggeziene (bij jongens vooral) losbol na schooltijd.

- Mijn sociale vaardigheden laten het in praktijk nog dikwijls afweten en ik heb nog steeds telefoonangst. De lenzen, blonde haar en hang naar populariteit zijn verdwenen :)

En wie het stokje wil mag het vangen!

Foto's van de laatste week

2009-10-21T19:41:00.004+01:00

Jona vindt de werken in huis nog steeds prima en maakt het tot zijn taak om puin te ruimen en te sorteren :)

Het aquarium is opgestart met enkele plantjes, gupjes, neons en andere kleine visjes. Weldra komen er meer plantjes, wat grondkuisertjes en misschien een paar garnaaltjes de boel opvrolijken.

We gingen nog es de creatieve kant op met een herfststukje en experimenteerden met softpastels.

Mijn concurent, papa

2009-10-20T08:57:00.002+01:00

Luca is een mama's-kind. Altijd al geweest eigenlijk. Terwijl Jona altijd erg geïnteresseerd was in papa en als baby al huilde bij zijn vertrek en nu nog staat te springen om es met papa alleen te mogen zijn, houdt Luca het liever bij mama.

Luca verdraagt niet dat Paul gewoon maar naast me zit of me omhelst of kust. Zijn gezicht gaat dan naar onweer en met kwade stem durft hij al wel es zeggen 'jij màg dat niet doen' tegen zijn papa. Iets wat we natuurlijk niet zomaar laten gebeuren.

Ondanks het negeren van zijn gedrag (ha ja, we gaan toch niet stoppen met knuffelen omdat hij dat wil zeker?) verbetert het er niet echt op. 'T kind beweerde onlangs zelf 'jij bent mijn papa niet' en houdt steevast vol dat hij zijn papa niet leuk of lief vindt. (en gelukkig bezit papa dan een heel wat relativeringsvermogen, want mocht hij dat over mij zeggen ik zou me toch serieus gekwetst voelen)

Gisteren kwam het kind plots naast me zitten en sprak heel serieus 'papa moest wel niet met jou trouwen hoor'. 'Oh nee? En waarom niet?' vroeg ik hem. 'Omdat ik dan altijd alleen bij jou kan zijn'...

Het bloggen en scholen

2009-10-20T08:40:00.003+01:00

Het bloggen stokt een beetje. Kan gebeuren bij tijden. Niet dat ik geen dingen te vertellen heb, maar moe of geen zin of niet geschikt voor bloggen en dat soort dingen.

Maar goed, we leven nog allemaal en afgezien van enkele loopneuzen en een hoop gekuch zijn we ook allemaal in goede gezondheid. De keuken die vlot nog steeds niet zo, het studeren vlot ook niet zo heel erg (wegens niet zoveel zin eigenlijk, moet wel dringend gaan veranderen met examens op minder dan twee weken).

Ik maak me ook weer veel te veel zorgen. Over scholen en zo. Nadat de clb-mevrouw tijdens het laatste gesprek naar voren bracht dat ik toch ook eens moest gaan nadenken welke school (lagere school) het meest geschikt zou zijn voor mijn kinderen. En of ik al methodescholen overwogen had.

Tuurlijk wel, alleen lijken ze zich allemaal zo'n beetje rond Gent of andere grote steden te hebben verzameld. En die ene Freinetschool die nu net wel haalbaar is, die spreekt me toch niet meteen aan. Want de naam is één ding, hoe het er in de praktijk aan toegaat is nog iets anders natuurlijk.

Een school met kangoeroeklasje dan misschien? Daar is er ook één van in de buurt (nu ja, als je 25 minuten rijden nog 'buurt' kan noemen), maar de website daarvan staat al jaren stil, wat toch ook niet meteen een serieuze indruk geeft me dunkt.

Vanacht bedacht ik dat ik misschien gewoon een brief (of e-mail, maar dat komt minder serieus over?) kan opstellen en rondsturen naar alle scholen binnen een straal van 15km om zodoende te ontdekken waar er ervaring is rond hoogbegaafdheid en schoolse voorsprongen (want het is natuurlijk die voorsprong die het grootste 'probleem' is). Of misschien moest ik nu es gewoon helemaal niks doen en hem gewoon sturen naar de lagere school verbonden aan de huidige kleuterschool en heel hard mijn vingers kruisen zodat alles dan goed gaat?

Nog twee jaar, het lijkt zo ver af (maar ergens altijd rekening houden met de mogelijkheid dat hij plots toch nog versneld zou moeten worden en dat die twee jaar dan één jaar zou worden. oh help)

Appeltje

2009-10-12T19:45:00.002+01:00

Nog een versje :) Ik vind ze zo zalig om te horen, temeer het iets is wat Jona dan weer nooit doet.

Ik kan me zo druk maken

2009-10-10T17:37:00.005+01:00

om 'kleine' dingen dus. Volgens andere mensen dan. Want ik maak me heus niet zo gauw druk, maar ALS ik me ergens over opwindt laat het me gewoon niet meer los.

En dit keer maak ik me ongelooflijk druk over dat 'mens' wat gistervoormiddag college gaf over hoogbegaafdheid. Werkzaam in een 'expertisecentrum*' nota bene en samenhangend van kletspraat en overroepen algemeenheden.

Zo beweerde ze dat ze meteen al wist of een kind hoogbegaafd was bij de eerste aanblik oftewel 'als de ouders zeggen dat ze goed kunnen praten zal het wel niks zijn'. Of wat dacht je dan van een volledig verbod tegen versnellen vanwege de, jaja daar heb je ze, sociaal-emotionele ontwikkeling die toch wel gemiddeld of zelf achter loopt bij hoogbegaafde kinderen.

Of ze dat dan konden testen, die sociaal-emotionele evolutie, vroeg ik aan deze vrouw die me toen al redelijk begon te irriteren. Het antwoord was, zoals verwacht, negatief. En dus vroeg ik haar hoe ze dan kon beweren dat deze sociaal-emotionele (die trouwens ook gewoon twee totaal verschillende dingen zijn, maar dat weet deze mevrouw ook nog niet) ontwikkeling gemiddeld zou verlopen als het niet te testen viel.

Haar antwoord was even lachwekkend als frustrerend. 'We observeren de kinderen in hun klas, vergelijken ze met leeftijdsgenoten en gebruiken ons gezond verstand'. Nu, dat verstand van haar lijkt me toch niet zo gezond als ze niet kan bedenken dat een vastgelopen hoogbegaafd kind hoegenaamd niet vergeleken kan worden met klasgenootjes van dezelfde leeftijd. --En ouders van versnelde (voorheen vastgelopen en sociaal-emotioneel zwak geachtte) kinderen vertellen meestal dat hun kinderen pas openbloeien na de versnelling en dat dus naderhand pas blijkt dat er eigenlijk geen sprake was van enige achterstand.

Terwijl ik toen al zowat op ontploffen stond ging ze doodleuk verder met nog meer uit de lucht gegrepen 'feiten'. Zoals dat het zinloos was een kleuter naar het 1ste leerjaar te versnellen, want dat de fijne motoriek voor de leeftijd van 5,5 simpelweg NOOIT het verstand kan evenaren en dat kinderen van 4 dus ook nooit zouden kunnen leren schrijven.

Niet alleen ken ik een handvol kinderen die tussen 4 en 5 versneld naar het eerste gingen zonder noemenswaardige problemen. Ik zit zelf ook met een kind van 4 wiens fijne motoriek getest is en uitkwam op ZES-en-HALF. Maar goed, ok, wat weet ik daar nu van? IK werk immers niet in een expertisecentrum. Als ze maar niet denkt dat ik haar waarheden zal neerpennen op het examen.

Ik denk dat ik voor dit vak nog liever buis dan mee te gaan in die mevrouw haar illusies.

springen!

2009-10-08T19:29:00.002+01:00

Over drie maand wordt Luca drie jaar en EINDELIJK kan het kind springen. Met twee voetjes van de grond dus. Want, hij kon dat dus nog niet en hield het tot voor een week of zo op een soort van huppelsprongetje. (En Jona sprong al met anderhalf, dus ik vond het allemaal wel erg lang duren. Gelukkig zei de turnjuf dat er wel nog zijn die niet kunnen springen aan 2énhalf)

Maar nu springt hij dus. Ontzettend fier van elk treetje en elk trapje onderweg zodat we toch wel dubbel zo lang onderweg zijn van huis naar school en terug :)

'Ik wil geen' door Luca

2009-10-06T20:36:00.001+01:00

uit de hand gelopen

2009-10-04T14:51:00.000+01:00

Het oorspronkelijk plan was de keuken een beetje op te peppen. wat verven, wat herinrichten. Maar toen gingen de muurtegels eraf, werd de gootsteen uitgebroken, moest er geplaasterd worden (en het drogen wil niet zo goed lukken en het glasvlies wat er al tegen hing moest er dan weer gedeeltelijk af). De wasmachine moet plaats maken voor de diepvriezer en dus moet er ergens anders plaats gemaakt worden voor de wasmachine en dus moest het gangetje ook onder handen genomen worden. Deur eruit, muurtje metsen, raam erin, plaasteren en hé, waarom die andere deur ook niet meteen dichtmetsen? Het nieuwe haardvuur is gelukkig intussen ook wel werkzaam en we kregen een prachtige aquarium (200liter!)in onze schoot geworpen.

Dus nog steeds stof, rommel en binnenkort een hoop visjes** erbij.

**na wat lezen blijkt dat het aquarium opstarten nu niet zo simpel is--het mag dus al niet bij een raam of deur maar dat kan dus niet anders---, dus wie er ervaring mee heeft mag gerust tips geven.

De beloning

2009-09-30T19:01:00.003+01:00

De twee picotschema's werden met gemak gevuld met lachende gezichtjes en de jongens kozen voor een namiddagje binnenspeeltuin. Dolle pret verzekerd en nu terug anderhalve week lachend volmaken en dàn mogen ze gaan zwemmen.

Door Jona's ogen

2009-09-30T18:57:00.000+01:00

Elfjes praten niet

2009-09-25T10:49:00.002+01:00

Luca's mooie fantasiespel met pratende en zingende elfjes wordt plots verstoord door een nuchtere, alleswetende Jona.

'Elfjes praten niet hoor' zegt Jona
'Jawèl. Kijk, ze hebben toch een mond!' aldus Luca
Jona haalt zijn meest belerende toontje naar boven en gaat verder met 'Ja,maar éigenlijk bestaan elfjes niet. En dus kunnen ze ook niet praten.'
Luca trekt een pruillip 'mamaaaaaa, Jona zegt dat elfjes niet bestaaaaan!'
Jona trekt een pruillip 'ja, maar ze bestàààn toch niet eh mama!'

Gelukkig werd ik gered door de frietjes en riep ik 'oh kijk! de frietjes zijn klaar!' en over elfjes werd er voorlopig niet meer gediscuteerd.

Het wonder dat 'picto' heet

2009-09-25T10:26:00.003+01:00

Zoals ik eerder al zei schoot het met Jona niet zo op. Naast de kleine dingen waren vooral avond-en ochtendroutine een kleine ramp. Te moe voor dit, geen zin voor dat of gewoon niet meer weten wat hij nu ook alweer moest doen.

Iemand stelde voor om de boel gewoon de boel te laten (en dus niks meer te vragen, maar alles terug voor hem doen), maar dat is niet zo mijn ding. Ik WIL nu eenmaal dat hij gewoon doet wat hij moet doen. Hij zal dat later ook moeten. Anderzijds had ik ook geen energie meer om elke dag ruzie te moeten maken.

'Je moet zorgen dat het een uitdaging wordt' stelde die iemand dan. En dus ging ik maar weer eens achter mijn pc zitten om een picto-rooster samen te stellen. Nu ja, twee roosters. Eén voor opstaan en één voor slapengaan, waarbij hokjes voorzien zijn voor Luca en hokjes voor Jona. De regel is simpel: volg de picto's en voor elke handeling die je zelfstandig* uitvoert krijg je een lachend gezichtje. Staat tegen woensdag het hele blad vol lachende gezichtjes, dan mag je zelf een activiteit kiezen om samen te doen.

Ik had wel gedacht dat het beter zou gaan, maar Jona's onvoorstelbare enthousiasme had ik niet verwacht. Stralend sprak het kind dat hij zéker allemaal blije gezichtjes zou krijgen en met de glimlach en een nooit geziene snelheid voert hij netjes de picto's uit. Het enige wat ik nu nog moet doen is zitten en blije gezichtjes tekenen telkens één van de jongens met een actie klaar is.

Hopelijk houdt het wonder nog even stand...

*Luca krijgt nog wat hulp bij het aantrekken van zijn t-shirt en met de gezichtjes ben ik ook bij Luca ietsje minder streng. Hij mag maximum 4 boze gezichtjes hebben tegen woensdag.

Op weg naar school

2009-09-22T13:49:00.001+01:00

Spijbeldagje

2009-09-22T13:46:00.003+01:00

Gisteren had Jona een spijbeldagje. Deels vanwege verkouden zijn, maar ook om de negatieve sfeer wat te breken en een beetje één-op-één tijd te kunnen inlassen. En hij was de hele dag voorbeeldig :) Genietend van boekjes, plasticine en deze leuke blokjes uit de speel-o-theek.

Dat zal dan je kind wezen

2009-09-20T16:12:00.002+01:00

De thuistkomst van Jona bracht kordaat een eind aan het rustige weekendgevoel van voorheen. Binnen de 10 minuten kwam het al tot een slaande ruzie tussen beide broers en Jona ging vervolgens naar gewoonte weer voor elk ditje en datje zitten grienen.

Bovendien kregen we intussen van tante en nonkel te horen dat 't kind ettelijke keren in zijn broek heeft geplast op logement. Gewoon voluit. Je zou denken dat hij het misschien niet durfde te vragen, maar ik ben er wel zeker van dat het gewoon pure luiheid betreft.

Jona zit namelijk in een onvoorstelbare luiheidsfase waarbij 'ik kan dat niet' en 'ik heb geen zin' zijn nieuw motto vormen. Geen zin om te gaan plassen hoort daar helaas ook bij en ook hier thuis deed hij het eerder al. (Maar na streng straffen-lees niet mogen mee gaan fietsen-is het toch niet meer voorgevallen) Bovendien bleek uit het verhaal van tante en nonkel dat Jona zichzelf dan ook nog best stoer vond en gewoon op liep te scheppen over zijn broekplassen. Nauwelijks het soort gedrag dat je bij een 'ongelukje' zou verwachten dus.

'T kind kon ook niet meer praten, zo blijkt. Want op elke vraag kreeg tante 'ik weet het niet' te horen. En niet uit verlegenheid of onwetendheid.

Het zal ook allemaal wel weer overgaan, maar op dit moment hebben we alvast meer dan onze handen vol. Het ene kind is het andere niet en Jona vergt pakken meer energie dan Luca. Zoveel is duidelijk. (typt deze mama terwijl Jona aan haar stoelpoten rukt terwijl huilend dat de deur dicht moet, maar te lui of te koppig is om dan zelf de deur te gaan dicht doen die zich op 5 stappen van hem bevindt.)

Luca

2009-09-20T07:47:00.002+01:00

Grote broer is gisternamiddag vertrokken bij Neefje en Luca geniet van wat welverdiende onverdeelde aandacht. Mama geniet nog veel meer van haar kleinste kapoentje en bedenkt dat het toch zoooo rustig is zonder de grootste kapoen. Of hoe zo'n logement wel deftig deugd kan doen voor alle partijen.

Het tweede jaar

2009-09-19T08:50:00.003+01:00

Het tweede jaar toegepaste psychologie is gestart. Afstandsonderwijs is hier nog 'nieuw' en dat kan je duidelijk merken. De eerste 2 examen hebben plaats rond 20 oktober, maar de cursussen voor dat vak zijn nog niet beschikbaar. Zucht.

Ik dacht, dan begin ik maar met het bijhorende boekje over hoogbegaafdheid (want ik ben best benieuwd of ik daar wat van kan opsteken), maar ja hoor. Het boekje is alweer uitverkocht, want de school had er te weinig van besteld. dubbele zucht.

We lezen in afwachting dus maar al in voor het daaropvolgende examen en dat is dan filosofie. Heel interessant, maar zwaar om lezen.

--Oh ja, ik heb nog twee vakken van het eerste jaar ook staan, want dat hele studeren tijdens het zomerverlof was geen echt succes :)--

ze plakt vast

2009-09-19T08:49:00.000+01:00

Jona: 'mama, ik wou mijn tekening aan de muur hangen, maar met plakband lukt het niet. Maar het is niet erg hoor. Ik heb het met lijm (alleslijm zo bleek) gedaan... '

Ze plakt goed vast die tekening :p

schoolbeeldjes

2009-09-16T20:01:00.002+01:00

Jona heeft het er overduidelijk naar zijn zin en begint de dag meestal met 'ik ben blij dat het school is vandaag'. Veel meer valt daar dan niet over te zeggen nietwaar :)

Luca is nog wat in dubio en laat zich regelmatig ontvallen dat hij het toch niet zo leuk vindt op school. Nochtans kan hij 'savonds erg opgewekt vertellen over wat er die dag is gebeurd en lijkt het dan al bij al nogal mee te vallen met dat niet-leuk-zijn. Praten in de klas en samenspelen is er blijkbaar nog niet zo bij en alhoewel de juf het leeftijdsgebonden acht, vermoed ik dat het vooral komt door het nog niet kennen van de kindjes en misschien ook wel wat (voor Luca) 'vreemde' reacties op zijn acties of woorden.

Maar dan zie ik hem na school in de bib, met een wildvreemd kindje, gezellig samen zitten kijken in een boekje, discuterend over of de krokodil al dan niet het lieve vogeltje zal opeten. Het niet-kennen van een kind is dus blijkbaar toch niet zo'n groot obstakel.

De toversteen

2009-09-14T18:46:00.002+01:00

Speeltijd is voor veel peutertjes lastig, druk en verwarrend. Net als zoveel andere startertjesmama's kreeg ik telkens weer te horen dat de speeltijd toch wel moeilijk was en gepaard ging met traantjes.

Terzelfdertijd liep Luca te klagen over het slaapklasje waar hij over de middag een uurtje ging slapen. Hij vond het helemaal niet leuk, maar het alternatief was anderhalf uur op de speelplaats doorbrengen. Evenmin leuk dus.

Gelukkig wil een beetje psychologie zo nu en dan nog wel es helpen. En dus lazen we woensdagavond een boekje. Over Juul die bang was (verlegen) op de speelplaats en een toversteen die daar verandering in bracht.

Luca luisterde aandachtig en het boekje was nog niet dicht of hij had al besloten dat hij ook zo'n toversteen nodig had om de speeltijden door te komen. 's Avonds knutselden deze mama en papa toen een toversteen aan een stevig eindje gevlochten draad en ringetje.

De toversteen werd enthousiast onthaald en sindsdien (donderdag,vrijdag,maandag) heeft Luca niet één keer gehuild. 'ik heb goed gewrijft op mijn toversteen.' Zegt hij dan 'En ik was dan niet meer bang hoor mama'.

En aangezien hij niet meer bang was op de speelplaats mocht hij vandaag ook het slaapklasje overslaan en zo is hij dus de hele dag wakker op school geweest. Voorlopig nog met een overschot aan energie nà schooltijd, maar dat zal tegen het eind van deze week waarschijnlijk al een pak minder zijn :)

Thuisonderwijs

2009-09-09T19:28:00.002+01:00

Ik ken een handjevol mensen die hun kinderen thuisonderwijs geven. Ze zijn er, hier en daar, zelf in ons eigen stadje. Ik luister naar hun verhalen en lees hun blogs. Huisonderwijs in bepaalde gevallen gestart uit idealisme. Gegroeid uit de levenshouding van de ouders. In andere gevallen gestart uit noodzaak. Gegroeid vanuit wanhoop. Omdat hun kinderen en het 'systeem' nu eenmaal niet samengaan.

Er zitten leuke en minder leuke verhalen bij, positieve kanten en minder positieve. En zo nu en dan vraag ik me af of ik dat zou kunnen. Mijn kinderen zélf onderwijzen op elk vlak zoals een school dat doet. Tot de groep idealistische ouders zal ik nooit behoren. Vrijwillig thuisonderwijs opnemen zou niks voor mij zijn.

Mijn kinderen àltijd bij me hebben is meer dan ik zou wensen. Maar ik zou wel bij de tweede groep ouders kunnen aansluiten. Mocht het ooit nodig zijn. Mocht ik een kind hebben dat doodongelukkig van school wordt (godzijdank is dat hier dus hélemaaaal niet aan de orde), dan zou ik het ook thuis houden.

Ik zou mij daar niet bij neer kunnen leggen. Ik zou mijn schouders niet kunnen ophalen en verzuchten 'ach ja, sommige kinderen gaan nu eenmaal nooit graag naar school' of 'mijn kind huilt al drie jaar, maar wat doe je eraan?'.

Ik zou directies en scholen aflopen tot het bittere eind en als het zou moeten, ja. Dan zou ik thuisonderwijs met beide handen aangrijpen.

Maar liever niet :)

babbelkous

2009-09-07T19:36:00.002+01:00

Luca is een babbelkous, altijd geweest. Ook in de klas (gelukkig maar) laat hij zich horen en wat leuker is (voor mij dan) ook na de klas. Daar waar ik met moeite een zinnetje 'verslag' kon krijgen na Jona's eerste schooldagen, krijg ik bij Luca hele verhalen te horen.

De hele avond lang duiken nieuwe details op over hoe zijn schooldag is geweest. Over 'zijn' kindjes en 'zijn' juffrouwen. Over de liedjes die hij nog niet kent, maar de andere kindjes wel al. Over de poppenhoek en de babypop waar hij mee gespeeld heeft, het meisje dat jarig was en drie jaar werd, de toverstaf van de juf waarmee ze een kist open toverde, over hoe de juf haar hand in klaspop Jules stak en hij dan kon praten, over hoe hij gevallen is en buiten gespeeld heeft en over op het bankje zitten en dan weeral op het bankje zitten en dan wééééral op het bankje zitten mama!

Ik luister en geniet van de mooie verhalen van mijn grote babbelkous.

kleuterklas forever

2009-09-07T19:12:00.002+01:00

Soms heb ik mijn twijfels over de kleuterklas, maar als ik dan zie hoe gewéldig Jona het vindt en hoe hij elke dag zegt dat hij toch zo blij is dat het terug school is dan wordt ik weer helemaal blij.

Hij is tenslotte ook maar een kleuter en het mooie aan de kleuterklas is dat er nog niet veel 'moet' en 'tkind is dol op spelen. Nu en dan es een werkje op maat erbij en het dagje is gevuld.

Wanneer ik stiekem es kijk naar wat het eerste leerjaar over twee jaar met zich mee zal brengen krijg ik dan weer zin om ongelooflijk hard te gaan huilen. Het niveau is nét datgene waar Jona op dit moment aan toe is. Tijdschriften als zonnekind of maan-roos-vis zouden prima materiaal voor hem zijn. NU. Niet over twee jaar...

En Luca, die dus stiekem al een beetje opgeschoven is, vliegt ook maar door en vindt zelf dokadi (eigenlijk-feitelijk voor de 2de kleuterklas bedoeld) ook maar simpel. Materiaal wat Jona's juf ter verrijking aan Jona wou geven zou eigenlijk naar Luca moeten. Want het kind telt gewoon, leest de cijfers en wat letters, rijmt en speelt met taal, snapt matrixen en doet dingen die ik Jona nooit zag doen.

Hun tempo en dat van school zal gewoon nooit overeenkomen. Dat snap ik wel. En dus wens ik zo nu en dan dat ze gewoon altijd vrolijke kleuters zouden kunnen blijven...

Muiterij op school

2009-09-05T14:22:00.002+01:00

1 september kwam met enkel drastische veranderingen binnen de schoolmuren.

Géén koekjes en drankjes meer van thuis meer voor onze kleuters, maar wél elke dag fruit en water, water en nog eens water.

Persoonlijk heb ik er niks op tegen. Het fruitidee vind ik zelf geweldig en ook water stoort me niet echt. Alleen vind ik water bij boterhammetjes toch eigenlijk wel nogal 'flauw' en dat vond Luca blijkbaar ook, want hij had die eerste dagen niet bepaald veel gedronken.

Intussen heb ik van die waterflesjes met fruitsmaak uit de carrefour in de kasten staan en dat smaakt toch al iets beter met brood, zo vinden de jongens.

Maar goed, je kan niet geloven wat voor een muiterij deze nieuwe regel met zich mee heeft gebracht. Onder de ouders dan. Stiekem vullen ze drankflesjes toch met één of ander sapje (want hun kindjes lusten geen water) en stoppen hier en daar nog een koekje in de brooddoos (want hun kindjes lusten ook fruit noch koekjes van school en ze mochten dan eens honger krijgen).

Ze zijn verontwaardigd wanneer diezelfde koekjes en drankjes ongeopend terug in de boekentas blijken te zitten en ziedend wanneer blijkt dat hun kind geen tienuurtje heeft gekregen als gevolg van hun weigering om fruit mee te geven. Ze speculeren over de enorme winsten die de school op hun kap zou kunnen maken door koekjes massaal heel goedkoop aan te kopen en ons dan te verplichten die aan een veel te dure prijs te verkopen.

Jaja, ze zijn er niet allemaal blij mee die ouders. En terwijl de kinderen het over een week vast allemaal heel gewoon vinden staan diezelfde ouders in januari vast nog te mekkeren over de schandalig strenge regels met betrekking van hun kroosts voeding. Ze zouden nog eens te gezond kunnen worden misschien?

fopje

2009-09-05T14:17:00.002+01:00

Luca puzzelt

'Past da hier?'

Luca begint te giechelen

'Pas-ta hier?'

Nog meer gegiechel

'T is geen PASTA eh!'

schaterlach

'Da was een fopje van mij hoor!'

Het effect van schoolgaan

2009-09-05T09:14:00.002+01:00

- Luca plast er alle dagen in zijn broek terwijl hij thuis al een jaar droog is.
- Hij kan er zijn jasje niet aandoen, snapt het niet volgens de juf. Terwijl hij dat thuis al een tijdje kan.
- Hij is dikwijls niet 'mee', loopt te dromen en heeft nog niet zoveel concentratie. 'Tkind kon als baby al uren naar verhaaltjes luisteren dus met de concentratie is heus niks mis.
- Hij zit nog in de fase van 'alleen' en 'naast'andere kindjes spelen. Huh? Meer kan ik daar niet op zeggen. Nuja, toch. Hij kent die kindjes ook amper 3 én een halve dag...
- Hij kleurt mooi, maar houdt zijn potlood verkeerd vast???
- Luca is duidelijk de jongste en heeft soms moeite om de groten bij te houden en de juf heeft eigenlijk wel een beetje medelijden met hem. Soms.

Gelukkig is er nog goed nieuws ook
- Luca kan het goed uitleggen en praat ook veel
- Hij is heel lief

Tja... school en het effect ervan op mijn kinderen. Ik snap het soms toch niet helemaal hoor.

Maar hij zit een jaaaar vóór

2009-09-03T08:10:00.003+01:00

Iets wat ik waarschijnlijk dus nog ontelbare keren zal horen, vooral wanneer Luca dan zal verjaren in januari en hij met een kroontje '3jaar' zal buiten komen ipv '4jaar'.

Ik vind het echt heel vreemd de kronkels die de mensen errond maken. Kijk, het systeem zit nu eenmaal zo in mekaar dat kinderen op geboortejaar zitten. Kinderen van december 2006 (die dus nu 2jaar en een half zijn) starten ook gewoon in de eerste kleuterklas en kinderen van januari 2007 (die dus nu eveneens 2jaar en een half zijn) starten in de peuterklas om daar dan een jaar te blijven.

Luca scheelt dus in praktijk amper 3 weken met het jongste kind uit zijn klasje dat van eind december is. Maar toch kunnen sommige mama's er niet bij dat ik hem een héél jaar vóór zet, want hij is toch nog zo jong??? (3 weken jonger dus héhé)

'Jamaar, wat dan als hij in het eerste zijn communie zal willen doen?'Dat zien we dan weer denk ik zo.

Intussen heeft Luca het gewoon prima naar zijn zin. Ja, hij is bij de kleinste qua lichaamsbouw en ja, het verschil tussen hem en de januari-februari kinderen van 2006 is uiteraard nog groot. Maar over 6 maand tot een jaar valt dat heus allemaal niet meer zo op. 'Tkind is mondig en pienter genoeg om zich staande te houden tussen de kleuters van 2006 :)

Een 1septemberlogje natuurlijk

2009-09-01T18:59:00.002+01:00

Ze zagen het allebei heel goed zitten deze morgen en wij hebben dan ook geen traantjes gezien. Al is het volgens de juf even later dan toch tot Luca doorgedrongen dat hij er werkelijk alleen was, maar het verdriet zou van korte duur zijn geweest. (zo kort dat Luca er zich niks van herinnert, want hij beweert dat hij helemaal NIET heeft gehuild)

Hij is voor de rest heel flink geweest en helemaal niet beschaamd. Een spraakwaterval in grote tegenstelling tot Jona toen. Het dutje in de splaapklas had hem deugd gedaan, maar hij werd er wel wakker met een natte broek. Raar als je bedenkt dat hij al ruim een half jaar 'snachts droog is. Hopelijk was het eenmalig, want als hij tegen vrijdag nog natte broeken heeft wil de juf dat hij terug met een pamperbroekje gaat slapen en dat zou ik toch wel heel jammer vinden.

Op de vraag of Luca zijn schooldag nu leuk vond antwoordde hij heel sumier 'ja...soms' en thuis merkte hij toen, tot zijn bevreemding, ook nog op dat 'zijn' kindjes 'kriebelkrabbeltekeningen' mooi vonden. (en hopelijk gaat hij nu dus ook niet weer krabbelen in de klas)

Jona vond het gewoon leuk al waren er wel erg veel dingen anders. Een andere klas, andere klaspop (niet meer Jules),andere juf, andere speelplaats, andere speelzaal en andere liedjes. Hij maakte zich al zorgen over het niet kunnen slapen want 'mijn hersentjes willen altijd maar blijven denken over al die dingen', maar na een tiental minuten lagen beide jongens toch al in dromeland :)

Als kinderen shoppen

2009-08-30T11:54:00.002+01:00

De kinderrommelmarkt van gisteren was dé ideale gelegenheid om Jona (en Luca mocht natuurlijk ook)eens volledig zelf over 'zijn' geld te laten beslissen. Beide jongens kregen 5 euro wisselgeld en mochten geheel zelf de besteding ervan bepalen, zelf vragen naar prijzen en zelf betalen voor hun spulletjes.

Ik heb ze zelden zo flink meegehad (en zelf over het halfuur heen en terug stappen werd niet geklaagd)en mijn zak raakte helemaal gevuld met speelgoed. Een racebaan, puzzel, boekentasje van Dora, Po, Gloria, Tijgertje, Auto's, zingende baddolfijntjes en kaartjes én beide jongens keerden nog terug naar huis met anderhalve euro overschot.

En vandaag heb ik ze ook nog niet gehoord, want het zelfgekochte speelgoed is blijkbaar ook veel leuker dan speelgoed die mama koopt :)

keuken, keuken, keuken

2009-08-28T18:58:00.003+01:00

Tja, ik heb het zoooo druk met die keuken dat ik de blog nogal verwaarloos. Nu, dat is niet het enige, want als je vierjarige 'smorgens 'mamaaaa, ik heb weeeeral geen kleren!' schreeuwt dan wil dat toch al iets zeggen.

Er ligt stof overal. De inhoud van de keuken ligt in de woonkamer, samen met de inhoud van de woonkamer natuurlijk. Doeken overal 'sieren' het interieur in combinatie met een zacht stoflaagje.

Maar de kinderen trekken er zich niks van aan en vermaken zich opperbest.

De school staat weer voor de deur

2009-08-22T09:30:00.003+01:00

En dus deden we al enkele voorbereidingen zoals Luca's klasje bekijken (en daar stond een hele grote autobaan, dus dat zat wel snor) en de resultaten van Jona's testen meedelen en bespreken.

Daar waar sommige mensen zich vragen stellen bij ons besluit om een 4-jarig kind te testen, kan ik zeggen dat het vooral heel wat rust met zich meebrengt.

Schoolgesprekken verlopen toch anders als je de ander niet meer moet overtuigen van de capaciteiten van je kind, als er zwart op wit staat dat zijn woordenschat die van een gemiddelde zesjarige overstijgt ook al is je kind dan geen grote prater. Als je met honderd procent zekerheid kan zeggen dat je kind ook motorisch verder staat dan zijn klasgenootjes en ze zich daar dus ook geen zorgen over hoeven te maken.

Het gesprek verloopt zoveel serieuzer met dit stukje papier in onze handen en het is zoveel 'makkelijker' voor de juf om concreter en gerichter te differentiëren met de tabelletjes naast zich.

We hebben ervoor gekozen om Jona gewoon naar de 2de kleuterklas te laten gaan, vooral omdat hij zich goed voelt in de groep. 100% zeker ben ik er niet van dat dit het beste is, maar wanneer ben je dat ooit als het om kinderen gaat?

Van verf branden tijdens een hittegolf

2009-08-20T19:14:00.002+01:00

Daar krijg je het heeeel erg warm van. Vooral als je het al 4 dagen na mekaar doet, maar we zijn BIJNA klaar met branden... (en dan moeten we nog afschuren, afbreken, gyproc steken, behangen, verven,... Maar ooit, ooit raakt die keuken af :)

sorteren

2009-08-16T17:48:00.004+01:00

Jona heeft zo zijn moeilijke kantjes, maar als het op spelen aankomt kan ik niet klagen. Hij heeft zich altijd al prima kunnen vermaken met elk prulletje wat hij vinden kan. Hij mag dan al graag es een moelijke puzzel maken of een denkspel, hij is ook dol op peuter- en babyspeelgoed (zijn het de kleurtjes of de muziekjes?)en kan zijn tijd nog steeds vullen met de vreemdste spelletjes. Zo lijkt ook dingen sorteren na anderhalf jaar nog steeds niet te vervelen.

Harry Malter

2009-08-16T17:36:00.002+01:00

Hier gingen we gisteren heen. Een gezellig familiepark op maat van peuters en kleuters. Heerlijk fris onder de vele bomen en helemaal niet druk. Met toch een hoop dingen te beleven zoals kabouterhuisjes, dieren, op kamelen en paardjes zitten, met het treintje rijden, op de speeltuin spelen en een cirusshow(tje). Voor herhaling vatbaar :)

logeren

2009-08-11T09:49:00.002+01:00

Ook Luca ging logeren. Voor de àllereerste keer. Bij het nichtje.

En hij vond het reuzeleuk, maar was ook blij ons terug te zien. Want anderhalve dag is voor zo'n peutertje toch eigenlijk wel best lang zo zonder mama en papa.

Het gemis was echter snel vergeten, want nog geen 20 minuten later vroeg hij al of hij nu ook es bij neefje mocht slapen :)

zielig en stoer

2009-08-11T09:43:00.002+01:00

Na een onstuimige logeerpartij bij z'n neefje kregen we onze Jona terug mèt gipsje. Want 'tkind was gevallen en er zit nu een barstje in zijn elleboog. Maar hij had nèrgens last van en was natuurlijk vreselijk stoer met neefje erbij (die wel een beetje jaloers werd en zelf ook zo'n gipsje wou).

Thuis is er van stoerheid geen sprake, maar profiteert hij liever van wat zieligheid met zich mee kan brengen. Wat jammeren en er ontelbare keren op wijzen dat hij dit of dat niet kan doen. En dan kan hij straks weer lekker stoer gaan doen bij z'n vriendjes :)

de kleinste puzzelkampioen

2009-08-07T16:22:00.003+01:00

En ik probeerde Luca nog om te praten.
Om toch maar die puzzel van 35 stukjes te kiezen.
Want die 3 puzzeltjes van 49 stukjes zijn toch écht te moeilijk.

Of dan blijkbaar toch niet?

Skelet

2009-08-06T08:39:00.001+01:00

En bij Hema hebben ze deze week dit supercoole skelet :) (en ook nog het menselijk lichaan met de ingewanden en zo)

Er is er één jarig

2009-08-01T18:23:00.000+01:00

En dat ben ik :)

Halverwege

2009-07-31T07:53:00.002+01:00

Halverwege de vakantie en de kindjes zijn de laatste week opmerkelijk rustiger geworden. (de volgende maand wordt dus puur genieten?)Ze houden zich bezig met tekenen, kleuren,knippen en plakken, auto's, blokjes en gek doen.

Deze mama en papa werken nog steeds gewoon aan het huis en stukje bij beetje komt er toch enige vooruitgang. Zoals de rommelkamer boven die nu een speelkamertje* is. Want de jongens zijn wel flink genoeg om een tijdlang alleen te spelen en als ze daar spelen is er beneden ook iets meer rust natuurlijk :)

Het valt me ook op dat Jona het deze vakantie ook gewoon op spelen houdt, terwijl hij anders bezeten is van meer schoolse dingen. Makkelijker voor mij, want voor spelen heeft hij mij niet zo nodig natuurlijk. En ook wel goed ergens, want zijn schoolse voorsprong hoeft echt niet nog groter te worden. (het lezen bijvoorbeeld heeft hij volledig gestaakt en dat mag hij wat mij betreft gerust nog wat laten liggen)

Luca daarentegen neemt wel een rotvaart en zijn taalvaardigheid wordt met de dag opvallender. Integenstelling tot Jona houdt hij van praten en ingewikkelde zinsconstructies en 'klinkt' hij daardoor veel wijzer. Hij is ook heel erg bezig met tellen en kan netjes aanwijzend tellen tot 10 (niet resultatief), op zicht hoeveelheden bepalen tot drie en op zijn vingers hoeveelheden aanduiden tot 5. Ook rijmen vindt hij nog steeds erg leuk en terwijl ik een tijd geleden dacht dat het puur toeval was, is het nu wel duidelijk dat hij echt spontaan rijmt.

En zo vliegt de tijd ook hier weer veel te snel voorbij. (al kijk ik nog steeds erg uit naar september-tijd voor MIJ!)

*Het is niet het genre verplicht speelkamertje omdat er beneden niks staat, want beneden staat het speelgoed er ook nog gewoon natuurlijk.

Rust

2009-07-30T19:01:00.001+01:00

niet veel nieuws

2009-07-26T08:44:00.002+01:00

Veel valt er niet te vertellen aan dit thuisfront.

De jongens zitten nog steeds boordevol energie, mama iets minder.
De kaka-pipi-fase blijft persistent en 'begint' uitermate irritant te worden. Tijdens een namiddagje op bezoek bij neefje van bijna 8 jaar hadden de flauwe pipi-kaka opmerkingen evenwel succes, want neefje deed vrolijk mee (en toen werd ik even wanhopig, want ik dacht, het gaat toch niet tot z'n ACHT jaar duren he?!!)

Luca is gelukkig terug iets flinker en houdt het bij zijn nieuwe standaardopmerking 'oh nee pistoleee...' (en je mag raden wat Jona daar dan weer van maakt *zucht*)

Deze papa en mama houden zich intussen nuttig bezig met huisje opruimen, huisje verven, huisje opruimen, huisje inrichten en vooral ook veel huisje opruimen. Oh, ja we gingen ook nog eens zwemmen. Gisteren, want dat had ik de jongens beloofd. Ze hadden drie weken stickers gespaard door flink te gaan slapen en dus. Alhoewel ik mijn maandelijkse vreugde (hum) had in combinatie met een steeds wederkerend buikvirus (nee ik ben niet zwanger, spaar mij daar van).

En nu ga ik nog een beetje opruimen.

Boudewijnpark

2009-07-22T12:37:00.002+01:00

We gingen gisteren op daguitstap naar het Boudewijnpark met Nonkel K. en Tante F. De kinderen (en de volwassenen ook hoor) hadden een reuzefijne dag. Luca bewees dat hij nérgens schrik van heeft en ging gewoon mee op een piratenboot en de reuzewaterglijbaan. Jona had het meer voor de rustigere dingen dit keer en heeft vooral heel erg genoten van de dolfijnenshow. Met blinkende oogjes en verscheidene kreten van bewondering zat hij een halfuur lang gefixeerd te kijken en vroeg dan ook meteen of we dan later nog een keertje zouden komen kijken :)

pipi en kaka

2009-07-19T08:50:00.002+01:00

Het is gek hoe hardnekkig stereotiepes zijn, ook bij mij. Het is gek hoe ik me bij een hoogbegaafd kind een rustig kind voorstelde. Zo eentje die altijd serieus is en te 'volwassen' als het ware. Een kind dat motorisch niet zo vlot is en waarbij iedereen meteen ziet dat het toch wel een bijzonder kind is.

Jona is allesbehalve zo'n kind. Als buitenstaander zou je bij tijden zelf gaan denken dat hij niet zo snel van begrip is. Hij houdt van onnozel doen, is ook motorisch heel sterk en het enige waar hij dezer dagen over praat is pipi en kaka.

De pipi-kaka-humor is werkelijk allesoverheersend en ongelooflijk hilarisch wat Jona betreft. 'ik wil een boterham met kaka' hahaha, 'er zit pipi in jouw glas' hahaha

Als hij uit de tekenles komt: 'kijk, ik heb een meneer getekend met kaka op zijn hoofd' hahaha

Werkelijk hilarisch. NOT.

twee-en-half

2009-07-15T14:33:00.002+01:00

Twee-en-half is Luca vandaag.

Het is nog steeds een knuffelkind, al heeft hij wat meer kuren. Hij is buitengewoon mondig, wil altijd discussiëren en zijn eigen zegje over de dingen doen.

Luca is ook heel creatief en handig. Kleuren, tekenen en knippen behoren tot zijn favoriete activiteiten.

Daarnaast bezit hij een behoorlijke portie fantasie en lijkt zo nu en dan in zijn eigen wereldje te leven met pratende auto's en ontdeugende dieren. Zijn spel bestaat dan ook overwegend uit fantasie- en rollenspelen. Nochtans vindt hij een puzzel op zijn tijd ook best leuk. Alhoewel hij niet zo veel 'oefent' als Jona toen heeft hij toch geen enkel probleem met nieuwe puzzels van 35 stukjes.

Ook computerspelletjes vindt het kind nu al leuk en hij mag zo nu en dan 'blinkie bil' of 'nijntje' spelen waarbij ik me telkens weer verbaas over hoe snel hij de bedoeling van het spel begrijpt en over zijn uitstekende oog-handcoördinatie en het probleemloos bedienen van de muis.

Luca heeft ook duidelijk een voorkeur voor oudere kindjes en kan ook prima zijn mannetje staan. Tegenover jongere kindjes is hij dan weer niet zo lief en nogal onverdraagzaam wanneer zij hem niet meteen begrijpen. Iets om aan te werken dus.

Over het algemeen staat Luca veel sterker in het leven dan Jona. Hij is ontvankelijker en beter in staat over kleine dingen te gaan en zijn emoties te beheersen. Dingen die niet lukken zijn slechts kleine drempeltjes voor Luca en geen torenhoge bergen. Ook zelfstandigheid is voor Luca geen problemen. Hij is al 'eeuwen' zindelijke en mag intussen gewoon zelf de trap op en af om te gaan plassen.

Voor ons is het wel duidelijk dat Luca in de peuterklas niet op zijn plaats zou zitten en we hopen dat hij de 1ste kleuterklas leuk zal vinden. Hoogbegaafdheid wordt op zo'n jonge leeftijd niet uitgesproken, maar na onze ervaringen met Jona hoeven wij nu geen test meer om te weten dat ook Luca meer dan gemiddeld begaafd is.

'peers'

2009-07-15T14:06:00.002+01:00

Vanuit ervaringen van andere mama's en papa's weet ik dat het voor een kind belangrijk is om ook contact te hebben met 'peers' of ontwikkelingsgelijken. Voor Jona betekent dat dus dat hij ook andere hoogbegaafde kindjes zou moeten leren kennen.

Het toeval wil dat we enkele weken terug een mama leerden kennen die heel toevallig vlakbij woont en heel toevallig een hoogbegaafd vierjarig zoontje heeft. Mooier kan het bijna niet. Alleen is de gemeenschappelijke hoogbegaafdheid op zich natuurlijk geen succesformule voor vriendschap.

De jongens konden mekaar al eens vluchtig aftasten op de speeltuin en ze zijn ook ingeschreven voor de zelfde grabbelpasactiviteiten. Een eventuele vriendschap kan misschien nog wel even op zich laten wachten, maar Jona vindt zijn 'peer' alvast wel een leuk jongetje :)

grabbelpaspizza

2009-07-15T14:01:00.002+01:00

Om de grote vakantie toch een beetje op te vullen heb ik Jona toch ingeschreven voor enkele grabbelpasactiviteiten. Die activiteiten waarvan in veronderstel dat ze toch enigsinds rusig zullen verlopen en waarbij er niet overdreven veel inschrijvingen zijn.

Vandaag mocht Jona pizza gaan bakken met een 6-tal andere kindjes. Zijn oorspronkelijk enthousiasme sloeg een beetje om toen ik hem niet zelf kon brengen, maar hij is dan uiteindelijk toch gegaan en heeft het ook heel leuk gevonden. Er waren wel drie 'juffen' dus over de begeleiding kunnen we zeker ook al niet klagen :)

Hopelijk valt de rest dus ook zo goed mee!

Gizmo

2009-07-15T07:15:00.002+01:00

Ongeveer een maand geleden hadden we onze kat Gizmo voor het laatst gezien. Hij zag er niet zo goed uit en intussen veronderstelden we dus dat hij gestorven was.

Maar vandaag zat hij er plots. Aan ons raam. Bijgekomen en met een gezonde vacht. Het is wel duidelijk dat er een wonde geweest is aan zijn poot.

We veronderstellen dus dat iemand onze Gizmo opgevangen heeft en verzorgd tot hij weer beter was. Na ongeveer een kwartiertje is Gizmo weer vertrokken. Naar zijn 'redders'? We weten het niet, maar in elk geval leeft hij dus wel nog :)

stil

2009-07-14T13:47:00.002+01:00

Stilte op de blog

vanwege mijn laptop die niet naar behoren werkt
moe zijn van mijn kant
ziek zijn van Luca's kant
en dingen die hier gewoonweg niet besproken worden vanwege de privacy der dingen.

Maar we leven dus nog :)

Jona op logement

2009-07-10T07:37:00.002+01:00

Gisterennamiddag heb ik Jona bij zijn nichtje afgezet en straks ga ik hem weer ophalen. Het is de ALLEREERSTE keer dat hij ergens gaat slapen (of nee, hij ging ooit heeel lang geleden es bij mijn ouders) en hij had er zin in.

Luca vond het ook helemaal niet erg dat Jona er niet was na twee weken op mekaars lip zitten. Zelf om alleen te gaan slapen deed hij niet moeilijk en deze morgen is hij overduidelijk nog steeds aan het genieten van zijn persoonlijke mama-aandacht :)

Een beetje stout

2009-07-09T09:02:00.002+01:00

Brave Luca is de laatste dagen helemaal niet meer zo braaf. Hij wil niet meer luisteren, is brutaal, heeft altijd wel commentaar te geven en loopt met in huis met een vreselijke 'air' zo van 'en wat ga jij daar nu aan doen?'

De vakantie loopt hier dus niet zooo heel rustig en september lijkt nu wel heel aantrekkelijk :)

de uitslag

2009-07-08T12:32:00.002+01:00

We gingen vandaag terug naar harmonia voor de testresultaten. Natuurlijk wisten we dat het niet gemiddeld zou zijn. En ja, we vermoedden ergens wel hoogbegaafdheid, maar het duizelde even toen ik de cijfertejs op papier zag staan.

Jona is dus hoogbegaafd en nog niet eens een klein beetje. Hij zit helemaal aan de plafondscores met een harmonieus profiel. Dus niks, geen kloof zoals ik dacht. Jona mag dan niet mondig zijn, maar ook op taalvlak is hij zijn leeftijdsgenoten ver voorbij. Op élk onderdeel haalt hij bovengemiddelde scores, ook op psychomotoriek.

Het lijkt zo onwerkelijk en ik wist niet of ik blij moest zijn of moest gaan huilen. Ik bèn blij dat we het weten (want ook ik had hem dus nog steeds onderschat) en dat ons gevoel wel degelijk juist was.

Tegelijkertijd denk ik aan alle ervaringsverhalen van ouders van hoogbegaafde kinderen die ik intussen al gelezen en gevolgd heb. Over het schoolparcours dat niet voorzien is op kinderen die zo snel dingen oppikken en verwerken. Over verveling, onbegrip, gebrek aan aansluiting, (te) hoge verwachtingen van anderen... Met een bang hart vraag ik me af of dat ons ook allemaal te wachten staat.

Er zijn ook nog de autistische kantjes, maar omdat Jona zo hoog scoort is het waarschijnlijk dat zijn excentrieke kantjes vanuit hoogbegaafdheid kunnen verklaard worden.

Visjes vangen

2009-07-04T19:12:00.002+01:00

Kribbe in het geheugen gegrift

2009-07-03T21:39:00.002+01:00

Nog steeds staat de kribbe in Luca's geheugen gegrift.

We hadden een gezellig praatje over school en kindjes en wat nog meer toen Luca plots de kribbe weer ter sprake bracht.

Dat daar ook kindjes waren. En mevrouwen. Dat er een lieve mevrouw was, maar ook stoute mevrouwen waaronder een mevrouw die hem in het park stak 'en ik was aan't wenen dat ik vast was. En ik wilde weg gaan. En ik was héél erg boos op die wauw. Die wauw moet in de kooi!'

Terwijl Luca dit vertelt is het opmerkelijk hoe emotioneel hij erbij wordt. Hij is
werkelijk nog steeds oprecht kwaad op die verzorgsters...

En dan is het ook nog vakantie

2009-07-03T16:33:00.002+01:00

Het is natuurlijk ook nog gewoon vakantie met water- en zandvermaak. Met mooi weer, bruulfeesten (for kids), grime en pannekoeken.

2de testdag

2009-07-03T16:09:00.003+01:00

Vandaag mocht Jona terug naar Harmonia voor het intelligentie-onderzoek. Bij aanvang hadden wij gevraagd om een non-verbale test te doen, maar nu Jona zo opengebloeid is, werd dan toch de WPPSI-R afgenomen.

Natuurlijk weten we nog niks over het resultaat. Maar Jona had er zin in, vond het leuk en heeft heel goed meegewerkt. Alhoewel hij niet spontaan praat (ook niet op de 1ste testdag) geeft hij wel altijd netjes antwoord op de gestelde vragen.

Op de vraag wat hij het leukst vond antwoordde hij 'de blokjes'*.

* Blokpatronen (BP)
Geometrische patronen die het kind met behulp van blokjes moet
naleggen.

1ste testdag

2009-07-01T14:01:00.003+01:00

We gingen deze voormiddag dus richting Harmonia in Gent. Jona zag het helemaal zitten en heeft dan ook heel goed gewerkt. Zowel psychomotoriek als het logopedisch onderzoek vond hij heel erg leuk. --hoe kan het ook anders als je 2 keer een uur lang één op één aandacht krijgt en wel honder keer 'goed zo!' te horen krijgt, tkind zijn eigenwaarde is meteen ook al opgekrikt.---

Vrijdag gaat Jona terug voor deel 2 en hij heeft er nu al zin in :)

ben je blij?

2009-06-30T20:51:00.002+01:00

Luca is al een hele tijd erg bezig met gevoelens. Hij komt altijd spontaan vertellen dat hij geweend heeft om iets of dat hij boos was, maar nu weer blij.

Vooral nadat ik me kwaad heb gemaakt op Luca wil komt hij achteraf nog een hele tijd checken of ik al terug 'blij' ben.

Nadat hij het deze avond te bont had gemaakt mocht hij even tijd uitzitten in de zetel. Na een tiental minuutjes vroeg Luca me: 'ben jij nu terug blij?' en ik zei 'nee' en dat ik nog een beetje boos op hem was. Luca bekeek me eens goed en zei:'maar jij KIJKT niet boos hoor.'

En toen schoot ik natuurlijk in de lach zodat Luca triomfantelijk 'jij bent wèl blij!' riep.

Luca aan de computer

2009-06-27T21:27:00.002+01:00

Al maanden zit Luca netjes naast Jona te kijken wanneer deze op de computer spelletjes mag spelen. En elke keer weer klonk er een hoopvolle 'ik mag ook een keer eh?'

En donderdag mocht Luca dan ook en tot mijn verwondering was hij vrijwel meteen weg met het hanteren van de muis.

http://www.youtube.com/watch?v=k6hgMWrGEso

competitie

2009-06-26T10:42:00.002+01:00

Luca heeft lichtjes last van competitiedrang (in navolging van Jona natuurlijk)

Ik ga gewonnen zijn!
Ik ben de eerste, de beste, de mooiste (ja echt waar), de snelste!
ik ben kamp(i)oen!

Het kan niet op.

--En Jona wil dat ook allemaal zijn en dus heb ik een handige susmethode. Luca is gewoon de beste, mooiste, snelste peuter en Jona de beste, mooiste, snelste kleuter en daar hebben ze dan beiden vrede mee :) Voorlopig nog.

en dan weten we meteen ook van wie hij het heeft.

2009-06-25T11:30:00.003+01:00

Take the test

Uw Autismespectrum Quotiënt is 33
Uw score is heel hoog. De meeste mensen met het syndroom van Asperger of hoog functionerend autisme scoren rond de 35.Lees meer over het autistische brein in: M/V het verschil. Waarom mannen en vrouwen verschillend, denken, voelen en doen, Simon Baron-Cohen, Lifetime.
Wees u ervan bewust dat de uitslag van de test alleen niet voldoende is om tot de aanwezigheid van autisme te concluderen. De test is een nuttig instrument om de mate van autistische trekje te meten bij volwassenen met een normale intelligentie. Als u zich zorgen maakt over de uitslag --nee hoor, helemaal niet--, neem dan contact op met uw huisarts.

Toelichting:0-10 is een lage score. Vrijwel geen autistische trekjes.11-22 is een gemiddelde score. De meeste vrouwen scoren rond de 15. De meeste mannen scoren rond de 17.23-31 is boven het gemiddelde. Mensen met autistische trekjes.32-50 is heel hoog. De meeste mensen met het syndroom van Asperger of hoog functionerend autisme scoren rond de 35.50 is de maximumscore

Het zal wel weer aan mijn kant van de familie gelegen zijn :)

Testen

2009-06-25T10:10:00.004+01:00

Nu Jona zo opvallend veranderd* is krijg ik dikwijls de vraag of we de testen dan nog laten doorgaan. Ik heb het me zelf ook afgevraagd. Of het wel nodig is.

Maar vermits we niet weten waarom hij het vroeger zo moeilijk had en geen garantie hebben dat hij niet ooit 'terugvalt' (want misschien zat hij gewoon slecht in zijn vel, misschien was het gewoon een hele erge peuterpuberteit, misschien gaat het nu zo goed omdat hij al een jaar meedraait en krijgt hij het dan terug moeilijk mocht hij ooit van klas moeten wisselen of een overgang maken van juf of van kleuter naar het eerste?) wil ik de testen dus wel laten doorgaan.

Ook als hij er 'normaal' uitkomt dan weten we bij eventuele problemen in de toekomst ook meteen waar we het niet moeten gaan zoeken.

Gisteren toonde Jona nog maar eens hoe 'relaxed' hij tegenwoordig is. Toen hij vroeg wat de icoontjes (die de testdagen voorstellen) betekenden zei ik dat hij naar Gent zou gaan om samen met een meneer turnoefeningen te doen en samen met een mevrouw woordspelletjes en puzzels zou maken. Ik had me voorbereid op een vorm van ongerustheid of vraag naar meer uitleg, maar hij lachte eens en zei: 'oh ja, dat vind ik wel leuk' en liep weer weg.

*Aan het begin van het schooljaar viel Jona's gedrag te kaderen binnen het ass-spectrum (richting Aspergersyndroom), maar intussen 'voldoet' zijn gedrag daar volgens mij niet meer aan.

Wat past niet in het rijtje?

2009-06-21T19:33:00.002+01:00

Jona krijgt een blaadje met prentjes en moet aanduiden welk figuurtje niet in het rijtje past.

helicopter - vliegtuig - auto - raket

Jona gaat resoluut voor raket.

Als ik hem vraag waarom hij dat prentje gekozen heeft bekijkt hij me verwonderd. 'Die andere dingen zijn van op de aarde. De raket vliegt in de ruimte'

Zei ik al dat hij het niet zo heeft voor de standaardoplossingen?

Mama als canvas

2009-06-21T18:03:00.000+01:00

Rustig dagje en enkele verrassende tekeningen

2009-06-20T19:44:00.003+01:00

De tekeningen vind je hier natuurlijk.

kaas met een beetje groen op

2009-06-18T06:28:00.000+01:00

Op de tien minuten dat ik boven was heeft Jona zichzelf een boterham genomen, kaas en een mes. Komt dan heel fier melden hij zichzelf een boterham met kaas heeft gemaakt. 'er was wel een beetje groen op, maar dat heb ik er af gesneden...'

Bleek een pak beschimmelde kaas te zijn dat klaar lag om weg te gooien.

bezoekje aan de peuterklas

2009-06-17T20:31:00.002+01:00

Vandaag mocht Luca, ter voorbereiding van zijn schoolstart in september, op bezoek in de peuterklas. Nadat hij zich ervan verzekerd had dat ik toch ècht wel bij hem zou blijven was hij reuze-enthousiast. Zij het lichtjes geïntimideerd en overweldigd door het aantal peuters (26 met enkele afwezigen)

Hij is flink op de bank gaan zitten en alhoewel verlegen, toch ook heel aandachtig gebleven. Het vrij spelen duurde te kort voor Luca en hij vond het jammer dat hij zijn mooie huisje aan kanten moest zetten om terug te keren naar het bankje.

Spelen op de speelplaats werd een dubbele zaak. De houten trein en de glijbaan waren heel aanlokkelijk, maar ook druk. Bovendien kreeg Luca wel èrg veel aandacht van Jona's klasgenootjes die allemaal zijn aandacht probeerden te trekken, hem wilden knuffelen, meetrekken en zo meer.

Na nog een voorleesmomentje in de klas was het dan alweer tijd om naar huis te gaan. Luca kreeg nog een stickertje en huppelde toen fier naar Jona om het te showen.

Ik heb er wel vertrouwen in dat hij in september vrij snel zijn weg zal vinden, al blijft het afwachten hoe hij op het afscheid-van-mama-nemen zal reageren.

**Net als anderhalf jaar geleden kon ik me niet ontdoen van de indruk dat die peutertjes toch wel èrg veel op het bankje moeten zitten (niet-onder-mekaar-pratend-bovendien). Op 2.5 uur tijd kregen ze 2 keer krap 20 minuutjes tijd om echt rond te lopen en onder mekaar te praten. 1 keertje voor vrij spelen en 1 keertje speeltijd. De rest van de tijd wordt er natuurlijk ook wel veel gezongen, verteld, voorgelezen, maar intussen moeten ze wel blijven zitten natuurlijk.

Ik snap waarom Jona altijd zoveel lichamelijke energie kwijt moet na school en thuis àbsoluut niet kan stil zitten. Als hij dat al een hele dag moet volhouden is het kaarsje thuis helemaal op natuurlijk :)

Het was blijkbaar ook Luca opgevallen, want het eerste wat hij nadien tegen Jona zei was: 'moet flink op 't bankje zitten in de klas eh'

en nog wat kinderkunst

2009-06-15T20:28:00.001+01:00

HIER

Hoeveel wielen heeft een fiets?

2009-06-15T19:34:00.002+01:00

Hoeveel wielen heeft een fiets?

Je zou denken dat het een simpele vraag was. Maar Jona zag het anders.

'Soms zijn er drie wielen of vier en soms ook maar 2. En in het circus zijn er ook fietsen met maar 1 wiel'

Dàt antwoord had ik niet verwacht.

Het glazen doolhof

2009-06-12T20:00:00.002+01:00

Jona houdt wel van doolhoven. Op papier dus.

Want vandaag had ik het fantastische (not) idee om de jongens mee te nemen in het spiegelpaleis (glazen doolhof).

Jona's enthousiasme sloeg al snel om in paniek toen hij zich 'gevangen' voelde. Door zijn paniek vergat hij vervolgens zijn armen voor zich te houden en omdat hij er zo snel mogelijk uit wilde liep hij verschillende keren vrij hard tegen het glas aan.

Omdat ik Luca ook nog bij me had lukte het me niet goed om Jona rustig te krijgen en bovendien slaagde ik er door de stress zelf ook niet meer in de uitgang te vinden. We gingen er toen uiteindelijk maar zo vlug mogelijk langs de ingang terug uit.

Jona kwam er al snikkend en een buil rijker uit, mama weer een beetje wijzer.

*En Luca vond het allemaal wel leuk, snapte het hele drama helemaaal niet :)

Een sociaal kind

2009-06-11T20:41:00.002+01:00

Ik had het een half jaar geleden niet geloofd.

Maar de juf én de zorgcoördinator hadden het wel degelijk over Jona toen ze spraken over een heel sociaal kind.

Hij lijkt wel een ànder kind. Hij speelt vlot samen, praat in de kring, komt spontaan dingen vertellen aan de juf, heeft een voorkeur voor fantasiespel en is altijd flink.

Cognitief is hij de sterkste en op sociaal vlak maakt hij een grote inhaalbeweging. Zijn aandacht ligt vooral op 'spelen' in de klas en voor 'gewone' werkjes is hij eigenlijk niet te motiveren. Het moet wat moeilijker, wat specialer zijn dan gewoon verven of plakken.

De drukte kan soms wat overweldigend zijn en dan trekt hij zich terug. Hij is ook erg gevoelig voor sfeerveranderingen en pikt alles op wat bij anderen leeft.

Maar het gaat dus allemaal goed. Heel goed zelf. Jona gaat graag naar school en zit goed in zijn vel en dat is het belangrijkste.

3 siroopjes

2009-06-09T20:46:00.002+01:00

Met dat ene zalfje bleek het dus toch nog niet te lukken. Luca z'n 'pietje' bleef rood en werd terug gevoeliger naar de avond toe.

We gingen dus richting huisarts waar een ontsteking werd vastgesteld. 'Tkind krijgt nu dus een zalfje, 2 siropen met antibiotica en eentje tegen de pijn*.

*Pijn is iets wat moeilijk vast te stellen is bij Luca. Hij klaagt zelden en ondergaat alle doktersonderzoeken uitermate rustig. Enkel grimassen zo nu en dan verraden zijn pijn. Hij maakt ook niet gauw koorts waardoor infecties zoals deze en oorontstekingen gewoon te lang onopgemerkt blijven.

fimosis

2009-06-09T07:36:00.002+01:00

We brachten deze nacht enkele uurtjes door op de plaatselijke spoedafdeling.
Na een dag klagen over pijn aan zijn 'pietje' kwam Luca 'snachts huilend wakker. Hij moest plassen, maar dat resulteerde in veel pijn en zijn penisje die in omvang verdubbelde. De urine kon dus niet goed weg en wij gingen naar de arts.

'Een klassiek geval van fimosis' sprak de arts, maar mits een zalfje meestal wel te verhelpen. Met een cathetertje werd een beetje ruimte gemaakt om de urine te laten ontsnappen en na een uurtje of 2 konden we terug huiswaarts keren.

Luca was reuzeflink en ging opgelucht weer slapen :)

Zijn penis ziet er nog wat gekneusd en gezwollen uit, maar 'tkind is vrolijk en vrij van pijn dus het ziet er allemaal wel hoopvol uit.

Zomerkermis

2009-06-08T08:02:00.002+01:00

De kermis is terug :)
De kindjes zijn uitgelaten en het uurwerk (is het al 4 uur?)en wie op welke molentjes zal gaan, zijn de voornaamste gepreksonderwerpen tussen de jongens.

Integenstelling tot vorig jaar verloopt het eigenlijke kermisgaan heel wat rustiger. Jona kan zichzelf al veel meer in de hand houden en is veel inschikkelijker wanneer hij een molen of de kermis moet verlaten. Hij beseft nu ook beter dat het morgen ook weer gewoon kermis is.

Luca daarentegen heeft het er moeilijker mee. 'Morgen' is voor hem duidelijk abstracter en ver weg en het afscheid van de kermis gaat dan ook gepaard met traantjes. (Maar gelukkig niet met de hysterie van Jona toen dus.)

2009-06-07T07:32:00.002+01:00

Door het verhaal van Nora dacht ik, ik schrijf ook nog maar es hoe het ons verging met Jona en zijn eetgedrag.

Want ooit was Jona's eetgedrag ook vrij dramatisch. Hij heeft ooit es twee weken 'niets' gegeten, maandenlang enkel vlees gegeten, wou niks proeven wat door mekaar zat of steigerde als er saus op zijn bord kwam.

Jona is ongevoelig voor beloningen in de vorm van stickers of desserts. Dat hij die dingen dan moest onberen nam hij er gewoon bij. Iemand verplichten lukt hoegenaamd ook niet. Je kan het eten er niet inlepelen en in boos worden had ik gewoon geen zin.

Integenstelling tot bij Nora bleek algauw dat het Jona niet te doen was om de aandacht, maar dat het werkelijk om het eten zelf ging. Nieuwe dingen, gemengde dingen, dingen met een rare textuur of raar uitzicht schrokken hem af.

Wij hebben hem dus altijd zelf laten aangeven wat hij wel en niet zou eten. Ik probeerde 2 dagen iets te maken wat hij lustte en de derde dag iets 'anders' of een bord vol lekkers en één ding wat niet zo lekker was. Gelukkig voor ons is Luca een makkelijke eter en konden we Luca dus rijkelijk prijzen om zijn flinke eetgedrag.

En gelijdelijk aan is Jona beginnen proeven (en ik spreek dan nu over misschien amper 4-5 maand geleden). Hij komt dan aan tafel met de beslissing: 'vandaag ga ik dit of dat eens proeven' Hij eet nu lasagne, pizza, gemixte rijstschotels, pastasaus zelf met kleine stukjes, kriekjes en ander warm fruit, allerlei soorten groenten, vis en aardappelen. Puree, champignions, witloof lust hij niet en de groenten moeten wel nog krokant zijn.

Zoals met zoveel dingen bij Jona was het bij deze een kwestie van afwachten tot hij er zelf klaar voor was en strijd vermijden.

En zo zie je maar hoe anders elk kind is en dat het toch wel belangrijk is om de motieven van je kind te achterhalen om ook daadwerkelijk effect te krijgen.

IK vind dat wèl erg

2009-06-06T08:21:00.002+01:00

Jona kampt zo nu en dan met zijn drang naar perfectionisme en één van de tactieken was om hem te proberen laten inzien dat het resultaat eigenlijk wel voldoende was, dat ik het wel mooi vond enz. Het kwam er dus op neer dat ik nogal veel zei dat 'het niet erg was of dat Ik het wel mooi vond'.

Een week geleden zat Jona weer te zuchten en te klagen over iets wat niet helemaal lukte zoals hij het wou. Nog vooor ik wat gezegd had keek hij me aan en zei: 'En IK vind dat wèl erg! Ik vind dat héééél erg erg en dus IS dat erg!'

En gelijk heeft hij natuurlijk.

Dus toen broertje Luca gisteren weer eens boos werd over een tekening (want op dat vlak is hij toch ook wel wat perfectionistisch) verdrong ik de --het is wel goed en het is niet erg-- opmerking die me besloop en probeerde een nieuwe mantra.

'Als jij het niet goed vind, dan probeer je het gewoon nog een keer' en ik gaf hem een nieuw blad. Voor Luca werkt het alvast (al gooit hij nu wel 10 'mislukte' tekeningen weg voor elke tekening die hij wèl goed vindt.)

Onpartijdigheid

2009-06-04T19:48:00.002+01:00

Ik zal geen partij trekken.

Dat is zo één van die dingen die ik me als moeder had voorgenomen. Alleen had ik toen nog niet door hoe moeilijk dat is.

Natuurlijk zijn er situaties waarin één van beide jongens duidelijk in fout is. Maar de laatste tijd zijn er veel meer van die andere situaties. Zo van die 'ruzies' puur om ruzie te maken.

Zoals vandaag toen Jona de ruitjes van het speelhuisje dicht wilde en Luca ze dan natuurlijk open wilde hebben.

De beste strategie is over het algemeen om me gewoon niet te moeien. Alleen is het HUN bedoeling dat ik me wèl ga moeien en gaan ze allebei om ter hardst 'mama!' gaan gillen en huilen in de hoop dat ik iemand gelijk geef.

Ik wou niet vervallen in het 'jij bent de oudste, geef dus maar toe' gezaag, want dat vind ik zelf zo vreselijk. Maar Luca was ook duidelijk niet bereid om toe te geven.

En dus liet ik ze maar schreeuwen. Want hoelang zouden ze dat volhouden? Er zou toch zeker wel IEMAND opgeven?

Alleen zaten ze een half uur later nog steeds moord en brand te schreeuwen en langs beide zijden van het raampje te trekken en sleuren en ik verwachtte nu toch echt wel elk moment één van de buren aan mijn deur.

Ik ging dus nog maar eens melden dat IK het niet voor ze zou oplossen en dat ze nu maar beter konden ophouden met schreeuwen of dat het anders meteen bedtijd zou zijn. (dreigen was nochtans ook zo iets wat ik niet zou doen, evenals bedtijd als straf gebruiken)

Mijn dreigementen haalden niks uit en nog geen 10 minuten later lagen de 2 jongens dus luid nasnikkend in bed.

Ik hield er een extra halfuur me-time aan over, maar ik weet nog steeds niet wat dan wel de ideale oplossing is voor dit soort 'kies-voor-mij ruzies'.

Meneer uil en Diego

2009-06-03T19:00:00.001+01:00

VIER jaar!

2009-06-01T16:53:00.003+01:00

En er zouden 4 kindjes komen. 3 jongens en een meisje.
1 van de jongens zei af en toen vroegen we gewoon een meisje in de plaats.
De andere jongens zeiden ook af (want met het mooie weer naar de zee) en er kwam nog een meisje in de plaats.

Eén meisje werd ziek en er kwamen vandaag dus nog 2 meisjes opdagen. Vriendinnetje M. en nichtje Ilaya.

Ze hadden pret, aten taart, babbelden over trouwen en verliefd zijn zoals de groten en het werd een hele fijne namiddag.

--en we zijn weer heel wat rijker met auto's, een bal, boekjes, stempelstiften, klei, domino, een vikingboot, een legovrachtwagen en een 125 stuks tellende vloerpuzzel van cars.

Broederlijk advies

2009-05-27T20:26:00.002+01:00

Tegen alle regels in zie ik Luca op bed springen en dus krijgt hij een berisping.
Wanneer ik terug naar de badkamer keer hoor ik Jona fijntjes opmerken:
'Je mag dat alleen maar doen als mama daar NIET is hoor Luca.'

Zo, dat weet ie ook alweer.

Slaap kindjes slaap

2009-05-27T11:35:00.001+01:00

Ze beginnen nochtans elk in hun eigen bedje én in de goede richting...

Morgen, als ik 4 jaar ben.

2009-05-26T19:42:00.003+01:00

Op 1 juni wordt Jona 4 jaar en hij zit nu al vol verwachtingen en goede voornemens.

Hij begint steevast met: 'Morgen, als ik 4 jaar ben'

- mag ik op de kermis ooooveral op
- zal ik niet meer in mijn pamper plassen 'snachts
- ga ik nooit meer in de buggy zitten
- ga ik uit het shminkboekje de clown kiezen*
- ben ik al bijna 5 jaar!

*De juf shminkt de kindjes en Jona heeft al van het begin van dit schooljaar besloten dat hij op zijn verjaardag een clown wil zijn.

auch

2009-05-25T20:33:00.002+01:00

4 weken studeren aan de meest saaie cursus om vervolgens het bericht te krijgen:

Beste Jennifer,

Je behaalde voor het vak Sociale Instituties 7/20.

auch.

Plaatjes van vandaag

2009-05-25T19:23:00.002+01:00

Jongens houden ook van glitter :)

En van koken ook natuurlijk.

Zonder wieltjes

2009-05-23T07:45:00.004+01:00

Je kan een kind zonder wieltjes leren fietsen als het zijn evenwicht kan houden, was mij gezegd door de andere mama's op school.

Nou, na anderhalf jaar op zijn loopfietsje zit Jona's evenwicht wel helemaal goed en we gingen het es proberen.

Zoals verwacht is Jona er fysisch toe in staat. Hij kon na een tien minuutjes al enkele meters helemaal alleen fietsen met mij naast hem hollend voor het geval dat.

Natuurlijk vraagt het veel concentratie van Jona's kant--je kan niet rustig rondkijken-- en draaien ging nog niet en het is lang (nog) niet zo simpel als gewoon rustig trappen op een fiets die niet kan omvallen.

Mijn idee is dat hij na nog 1 of misschien 2 keer oefenen er helemaal weg mee zou zijn. Jona's idee is dat er geen tweede keer hoeft te komen. Want het is 'moeilijk' en mèt zijwieltjes gaat toch ook?

Jona kennende zal hij wachten tot hij één van zijn vriendjes ziet fietsen zonder zijwieltjes en zal hij dàn pas zelf ook zonder wieltjes fietsen.

En dit kochten we in de hobbywinkel

2009-05-20T20:06:00.002+01:00

Leuke oogjes, oortjes, pootjes en nog meer om gekke diertjes te maken. Gewoon een bolletje klei en prikken maar.

Treinritje

2009-05-20T19:30:00.003+01:00

Omdat het mooi weer was.
Omdat ik er zin in had en ik toch naar de hobbywinkel moest,
nam ik de jongens mee voor een ritje met de trein.

Onopvallend waren we niet want Luca praatte onophoudelijk op luide toon.
Over de brug waar we onder reden,de tunnel die we in gingen, de koeien die we zagen, de vuilbak die volzat, het kindje wat rondliep terwijl dat niet mag...

Intussen bestookte ook Jona me met allerlei vragen waarvan ik meestal het antwoord niet wist zoals 'wat betekent dat (symboolte op de muur)?', 'hoeveel weegt een trein?', 'hoeveel weegt een bus?', 'weegt een bus meer dan een dino?'

Maar ook nog vragen over waar treinen zo allemaal heen rijden en waar Muti woont. Nu, dààr kon ik wel op antwoorden dus ik zei de straatnaam en het huisnummer. Maar dat was niet helemaal het antwoord wat Jona zocht 'maar neeee, op welke PLANEET woont Muti?'

In de lach schieten was geen optie, Jona kennende en dus probeerde ik met ingehouden lach uit te leggen dat hij waarschijnlijk 'stad' bedoelde in plaats van planeet.

Maar het fijn. En ook in de winkel had ik hele flinke jongens en op de terugweg iets uitbundiger jongens, maar fijn dus :)

Genieten

2009-05-19T19:22:00.002+01:00

18u was het toen Luca in slaap viel in de zetel en plots had ik zomaar 2 uren vrij voor exlusieve Jona-aandacht.

Wat was dat gezelig :) en lang geleden vooral dat ik mijn mannetje zo lang voor mij alleen had. En wat viel het me zwaar om te beseffen dat ik het toch wel mis, wij met z'n tweetjes. De innige band die we hadden voor Luca er was kwam eventjes terugzweven en alhoewel ik mijn twee jongens niet meer zou willen ruilen voor eentje, was het toch ook wel iets bijzonders en helemaal anders. Zo één kind*.

* Of is het 'Zo'n eerste kind?'

---Onder de categorie van 'dingen die je als moeder eigenlijk niet mag zeggen, maar toch voelt'----